Rosie & Melanie

Magnolia

2011-03-25T08:06:00.000-07:00

.

De magnolia's bloeien weer.

Vorig jaar sloot Rosie een deal met zichzelf: "als ik de magnolia's voor de tweede keer zie bloeien, is het echt voorbij. Dan moet ik hem en onze mooie tijd samen opbergen in mezelf. In een piepklein doosje".

Rosie weet, alsof een oude alwetende ziel het haar verteld heeft, dat ze van hem zal blijven houden.

Zonder voorwaarde.

Gewoon omdat hij het is waar ze van houdt. Belachelijk simpel.

Rosie beseft, omdat ze hem het voorbije jaar meermaals heeft proberen afschudden, dat ze hem altijd zal meedragen.

Vandaar het doosje. Volledig roestvrij. Met slot.

Rosie huilt - maar voor de laatste keer om hém.

Hij en zij zijn voorbij.

Het gaat niet gemakkelijk, maar Rosie legt zich erbij neer. Dat moet.

Van eeuwige droefheid is nog niemand gelukkig geworden.

Magnolia's bloeien.

Rosie hakt knopen door.

2011

2011-01-01T11:09:00.000-08:00

...
Het is 1 januari 2011,
en precies 20:11 - NU!

(nu alweer niet meer.)

2011 is nog wennen,
het ligt nog niet goed in de hand.
het klinkt nog niet goed in de oren.
het ziet er funny uit (op treinkaarten.)

Onwennig is het nog, 2011.
het weet nog niet goed wat het wordt,
fijn of niet, raar of niet,
het kijkt heen en weer, onzeker
knipperend en aarzelend.

Traag maakt het zich op.

En wij, wij hebben er het raden naar.
Dat doen we dan, we raden maar:

2011 is 20 - 11 = 9 --> Getal van duisternis.

2011 is 2 + 0 + 11 = 13 --> Duivelsdozijn.

2011 is 2 + 0 - 1 - 1 = 0 --> Een nulpunt. Of een startpunt?

2011 is (2 + 0 + 1) x 1 = 3 --> Geluksgetal.

Haken ja of nee? En wat voor? Weer of andere?

Wie zal het zeggen? 2011 (nog) niet. Nee, jaren praten niet.
Niet als ze pas geboren zijn.
Dan zetten ze alleen een keel op.

Het is alvast een begin.
...

Avondsneeuw

2010-12-18T13:40:00.000-08:00

Het is zaterdagnacht en onmiskenbaar winter. Rosie verlaat de Bijloke; die avond heeft ze pianotrio's gehoord.
Ze weet dan nog niet wat ze nu weet, dat haar nog een concert – een privéconcert - te wachten staat.

Uitvoerder: Rosie en omgeving.
Publiek: Rosie.

Rosie stapt door de sneeuw. Knerp. Knerp. K-K-Knerp. K-nérp. KNERPknerpknerp. Knerp.
Schuif.
Knerp. Knnnnerp. K-k-n-errp. Knerpknerpknerp. Ke-nerp.

Ze hoort sneeuwvlokjes vallen. Ziet ze. Ziet zelfs hun schaduw.

Ze hoort de rand van haar muts tegen haar sjaal ruisen. De kassa rinkelt zachtjes, botsend tegen haar been.

Alles in het ritme van haar eigen pas. En de sneeuw. Het onvoorspelbare sneeuwgeknerp.
Soms hetzelfde, soms stilte, soms een uitschuiver. Maar altijd net zoals het moet zijn.

Knerpknerp. Knerp. Kkkkkkkkkkkkkknerp. K-k-k-nerp.

Een besneeuwde fietser. FFFFFfffffffffffffffffffffffffFF.

Een tegen-knerper. KNERP KNERP KNERP KNERP.

Een sirene, een lach, een tram. Wieoewahaahahaachhhhhhhhhhhhhhhhhtingtingting.

Een onverzwakte straatromeo: çava cherie?

Oui ça va.
Elle va.

Elle va knerp kenerp kenerep knrp knrp krrrrp.

Ooit in Nederland

2010-11-03T15:24:00.000-07:00

Rosie en muziek
(en muziek en poëzie)

Last van herfstbladeren

2010-10-17T04:20:00.000-07:00

Als het donkerder wordt, en killer, en somberder, en druileriger
Dan moet men op zoek naar een remedie.
Tegen het verliezen van je bladeren
(zoals meneer N. het placht te zeggen)

Want het is zover - ze liggen al deels op de grond.
Dat maakt het nóg kouder. Ja. Kaal zijn is lelijk maar vooral ook koud.

Die remedie is gisteren gevonden. Nesteldrang, zegt A.
Definitie: taarten bakken, cakes. Quiches.
Alles met kaneel en met amandeltjes (voor C.)
Koekskes van De Strooper.
Thee. Koffie. En ketels soep. Drink niet maar slurp - want ze is heet!
Lakens met carootjes op de tafel.
Muziek van vroeger. Liefst op plaat.
Mooie prentenboeken. Over Ensor.
Mooie boeken in het algemeen.
Zetels. Bij voorkeur schommelstoelen, valse (hier) of echte (enkel in de winkel).
Warme groene wollen kousen. Sjaals met friemels eraan.
Appels. Kastanjes. Sharonnen.
Bezoek. Hopen.
Naar toneel.
Naar Pipi Langkous kijken.
Je ouwe beste vrienden weerzien.

Dat alles samen is goed tegen het verlies van bladeren.
In Amsterdam en Gent.
En in Cambridge.
En in Ooike.
En in Brussel.
En in Schilde.
En in...

Gigant

2010-06-22T00:13:00.000-07:00

¨
Iemand die glimlacht.
Iemand die wuift op de fiets op straat.
Iemand die lekker kookt, iemand die koekjes bakt.
Iemand die lieve brieven schrijft.
Iemand die knuffelt, iemand die aait.
Iemand die altijd luistert, iemand die praat.
Iemand die complimenten geeft.
Iemand die schatert.
Iemand die drinkt.
Iemand die smsjes stuurt, iemand die uitnodigt.
Iemand die relativeert, iemand die begrijpt.
Iemand die mijmert.
Iemand die reist.
Iemand die fietsen maakt.
Iemand die van poezen houdt.
Iemand die aanmoedigt.
Iemand die boeit.

Rosie heeft het allemaal.

Iemand die iemand bedriegt, iemand die iemand beliegt.

Iemand die iemand die iemand vertrouwt verdriet.
Iemand die iemand waar iemand van houdt verliet.

Niemand mist zo iemand.
Iedereen is zo iemand liever kwijt dan rijk.

Behalve Rosie, zie, want in niemandsland lijkt zo iemand gigantisch groot.

Toneelspelen in Amsterdam

2010-06-05T13:00:00.000-07:00

.
Men begint met niets, nou ja, met weinig: een lege ruimte, een paar stoelen, acht spelers en een regisseur. En heel veel goesting ook - natuurlijk.

Zeven maanden later is dat bijna niets plots iets geworden. Nog steeds zijn we met achten en één regisseur. Nog steeds is er die ruimte, met wat stoelen. En ja, wat extra attributen.
Maar er is één ding veranderd: als we, met z'n achten, in die ruimte staan, en praten, fluisteren, gieren, schreeuwen, zijn we geen spelers meer maar personages. En tussen ons is een verhaal ontstaan.
Noem het maar Rotgelach.

We zijn niet langer Femke, Steven, Jacob, Wouter, Sophie, David, Thalita en Judith, maar rare personages - koppels met nen hoek af:

Ria en Rinus
Lucas en Fleur
Robert en Annabel
Barry en - jawel - Melanie

In zeven maanden zijn we vlees en bloed geworden. Ja, met behulp van vreemde bloesjes, panty's, pakken en colbertjes, zeker. Maar ook met behulp van Barry. Niet-fictieve Barry. Niet het personage, maar de regisseur.
Hij duwde ons een nieuwe wereld in, een wereld van drie slaapkamers en een veelvoud van intriges. Hij gaf die wereld vaste vorm.
Én ons.
Én de plantjes. of toch niet, geen plantjes.

Barry schiep een wereld in zeven maanden: hij kneedde, schaafde, stampte.
En hij zag dat het goed was.

(bij deze een rare samenvatting van het stuk - let niet op de momenten tussen 0:45 en 1:10, dan gaat er wat mis)

(En niemand die vermoedde dat Melanie haar naam reeds lang bezat)

Sine Musica Nulla Vita

2010-05-13T03:37:00.000-07:00

Rosie gaat luisteren naar een examen in het Lemmensinstituut. Het eindexamen van zus Z.
Althans, Rosie dénkt dat ze naar een examen gaat luisteren.

Terwijl ze de berg naar het conservatorium op stapt neemt ze zich voor zélf niet zenuwachtig te zijn.
Bij het vorige examen van Z. was ze érg nerveus in haar plaats.
Nu plant Rosie om een rots in de branding te zijn. Een rustpunt in de zaal.
Zonder klamme handen, buikpijn en ingehouden adem. De kalmte zelve.

Voor de deur knuffelt ze Z. Ze zoekt een plaatsje en voelt de zenuwen opborrelen.
Ojeeojeeojeeojeeojeeojee dat was niet het plan. Ojeeojeeojeeojeeojeeeeeeee.

Ojeeeojeeeeeojeeeoejeeojeeeeojeeeeeojeeeeeeeeeeojeojeojeeeeeee.

Z. komt op.
Stemt.
Begint.

Het wordt meteen duidelijk dat Rosie niet naar een examen aan het luisteren is, nee, zus Z. speelt geen examen.

Ze vertelt een verhaal.

Rosie zit op het puntje van haar stoel. Niet door zenuwen, maar uit nieuwsgierigheid en spanning.

Z. zus staat vooraan en vertelt. Ze klaagt, huilt, grapt, beschrijft, giechelt, draalt, gilt en zucht.

Voor de ogen van het publiek, van de leden van de jury, stijgt ze op. In de mooie kapel met de kleurige glasramen zweeft Z. Een paar centimeter boven de zwartwitte tegels.

Op dat moment verdwijnt ze zelfs een beetje en verschijnen Philidor, Corelli, Telemann, Hand en Vivaldi.

Op dat moment spreken zìj en leven zìj.

En dat maakt van haar een meester in de muziek.

Erosie

2010-05-08T13:26:00.000-07:00

Rosie is iets kwijt. Ze heeft iets verloren en dat zal iedereen geweten hebben. Rosie is niet meer de oude.

Wie blijft ooit de oude?

Iets brak af en liet een brokkelige rand achter. Brokkelig, broos. Onderhevig aan weer en waaiende wind.

Rosie verliest de tastbaarheid van herinneringen. Ze versplinteren, verpulveren, verstuiven voortdurend onder invloed van nieuwe ontmoetingen, vreemde plaatsen, andere gedachten.
Het gaat voort. Rosie gaat verder.
Brokkel-Rosie. Halve-Rosie.

Ze is vergeten hoe zijn hand in haar nek voelt.
Ze weet plots niet meer hoe zijn stem klinkt. Zijn lachje.
Hi-hi?

Maar ze heeft de vanzelfsprekendheid van hun omhelzing onthouden, herinnert zich haarscherp hun tweegeluk en haar rotsvast geloof. Ze weet precies wat ze kwijt is. Hem. Hen.

Hij bestaat nog wel. Ergens.

Hij is zijn stem, zijn gezicht, zijn geur verloren.
Daarom dat zij hem niet meer vinden kan.

Thing to do

2010-04-04T12:12:00.000-07:00

...
Things to do ...
... als Rosie naar Amsterdam komt.

(wat al gauw is, en morgen nog wat gauwer, en overmorgen nóg wat g...)

- rondfietsen door A'dam. Óp en nèèr en óp en nèèr over b r ú g j è s . . .
en andere b r ú g j è s ...
- Hollands leren praten
- aanvullen van vreemde mensen-assortiment
- thee en kletsen
- naar het Illuseum (een hedendaags wonderkabinet / kattenpaleis)
- eten in een volkskeuken
- naar het Tassenmuseum
- thee en kletsen
- markten afschuimen op zoek naar vondsten
- bezoek aan stamcafé De Druif
- thee en kletsen
- in tlang en tbreed naar Albert Heijn
- tulpenbollen kopen
- knopen kopen in 't Knopenwinkeltje
- thee en kletsen
- Hollands vegetarisch koken
- met het pontje naar Noord en weer terug
- naar de Nieuwe Anita
- op zoek naar onbekende hofjes

en ook wel wat slapen tussendoor.

Allemaal alwéér een tikkeltje dichterbij dan even geleden...

Den Eclair

2010-04-02T14:13:00.000-07:00

Captain Cat, at his window thrown wide to the sun and the clippered seas he sailed long ago when his eyes were blue and bright, slumbers and voyages; ear-ringed and rolling, I Love You Rosie Probert tattooed on his belly, he brawls with broken bottles in the fug and babel of the dark dock bars, roves with a herd of short and good time cows in every naughty port and twines and souses with the drowned and blowzy-breasted dead. He weeps as he sleeps and sails. (Under Milkwood, Dylan Thomas)

Een éclair, twee éclair, drie éclair, vier éclair. Tralalalalaaa.

Een éclair, twee éclair, drie éclair, vier éclair. Traaaalalalalaaaaa.

De Vooruit, een tafeltje aan de trap: PM, Tine V., Anneleen D., A-S en Rosie. Ze wachten.
Ze zijn naar een toneelstuk geweest. Een luisterstuk. Een droomstuk. Prrrrrrachtig.

Een éclair, twee éclair en een half.

't Was wel goed zeg. Jaja. Goh goh.
In het begin wat moeilijk te volgen, maar na een tijdje moeilijk los te laten. Een wereld werd voor hen geschetst. Zo mooi, zo intrigerend.

Only you can hear the houses sleeping in the streets in the slow deep salt and silent black, bandaged night.

Rosies maag knort.
Een éclair, twee éclair.

Tine V. had nog niet gegeten. Iemand een stukje?

Time passes. Listen. Time passes.

Een éclair en een half.

Een éclair moeten ze toch overhouden. Voor de held van de avond.

'Meneer Decleir, een éclair?'

Pompidom. Uit welke deur zou hij komen?

Outside, the sun springs down on the rough and tumbling town. It runs through the hedges of Goosegog Lane, cuffing the birds to sing.

Nog maar één éclair.

Hij is vast al naar huis. Hij slaapt vast al vast.

From where you are, you can hear their dreams.

Een halve éclair.

En DAN! STAP STAP STAP STAP STAP het monument der Vlaamsche acteurs. In enkele luttele seconden loopt hij het tafeltje voorbij.

ZIE HEM GAAN, JAN DECLEIR DAMES EN HEREN!

Trap af en wég.

Een halve éclair. En bonzende harten.

Zucht.

Nachtbezoek

2010-03-06T13:54:00.000-08:00

Het is een koele heldere nacht.
Koel - niet koud - want het is windstil. Geen wiegende takken, geen wuivende blaadjes.
Helder want veel zichtbare sterren.

Rosie drukt op de ll knop. Pauze.
Ze neemt een pauze.

Buiten op de bank. Een dikke trui, sjaal, muts en een kop hete thee.
Sterren en frisse buitenlucht.

Binnen lost haar zusje het kruiswoordraadsel op. Gescheiden van Rosie door buiten- en binnenmuur.

Een gestreepte pluizige voorbijganger nestelt zich uitzinnig spinnend op schoot.

Zo vindt Rosie een Rosiestukje terug dat ze al jaren kwijt was.
Vroeger als mini-Rosie zat ze 's avonds zo vaak buiten. Op een kussen, onder een oude jas, in een tuinstoel.

Alleen met wat de avond te bieden had.
Een egel, een kat, slapende kippen, veel sterren.

Wanneer ze moe werd en naar binnen wou, vond ze de deur vaak op slot.
Binnen ging de drukte namelijk verder, binnen werd de nacht al buiten gesloten.

'Ah, was jij nog buiten?'

Rosie ademt nachtlucht en verstilt bij sterren, thee en poes. Ze hervindt oude rust. En verwondert zich.

Het ìs er allemaal nog. Alsof de avond geduldig gewacht heeft op een bezoek.

'Goeienacht' fluistert Rosie tevreden, 'goeienacht'.
En na lang dwalen voelt ze zich -voor even- nog eens echt thuis.

It could be you

2010-02-04T04:36:00.000-08:00

Soms gebeuren dingen die je wil veranderen. Je wil de tijd terugdraaien.

Om het anders te doen.

Had ik toen ... dan ...

Vaak krijg je de kans om beter te doen. Volgende keer beter. Of anders.

Je krijgt meer ‘had ik toen... dan...’ kansen.

Je maakt keuzes.

Maar soms gebeurt er iets in enkele seconden. Zonder voorgeschiedenis.

Gewoon, het gebeurt. Het overkomt je. Onafwendbaar bijna.

En je kiest er niet voor.

Je gaat naar New York. Je houdt van Picasso. Je bezoekt het Metropolitan Museum of Art.

Je struikelt.

(over je eigen voeten?)

(over je paraplu?)

Je wankelt, je valt.

In een reflex zoek je houvast.

L’acteur scheurt.

Je haalt het nieuws.

‘Niemand raakte bij het incident gewond’.

Wat met de scheur in haar gedachten?

De Trip of Hoe dagen plots weken lijken en toch snel voorbijgaan: het slot.

2010-01-27T08:49:00.001-08:00

Rosie zoekt de badkamer in het sprookjeshuis in Melle. Onderweg komt ze de vader des huizes tegen (of is het Pettson?) gehuld in een wit nachthemd.

Guten Morgen!
Dag vreemde man.

De reizigers ontbijten samen met Lela en haar wederhelft, een Marokkaanse filmmaker. Pettson vertelt over Siebenschläfers, over de talrijke zustergemeenten van Melle, over een natuurpark in de buurt.

Voor ze vertrekken wil PM nog snel een foto bij de kerstboom. Rosie neemt Flander bij de arm en Joro wordt een WOEF. Pettson trekt een lange jas aan en een hoge muts. Hij speelt zijn leaving tune op de piano ('the only song I can play') en jaagt het reisgezelschap zijn huis uit.

Het sprookjeshuis blijkt zelfs overdag een sprookje.
De auto staat nog steeds in het sneeuwveld. Gelukkig. Het veld wordt nog mooier door de opkomende zon en de wind die de bovenlaag verstuift.

Olapoooooola.

Bad Essen is mooier ’s nachts. Oeioei, wat een tegenvaller. Aangezien ze net de oudjesgymnastiek gemist hebben en er verder niets te beleven valt, ploft het reisgenootschap neer in een Brasserie voor taart en een warme drank.

Bad Essen is saai en er valt nichts fatsoenlich zu fressen.

Terug in de auto richting Grubbenvorrrrrrrrrst, want WiwiWawa en PM willen een bezoekje brengen aan twee oude bekenden. Waaw. Canadese rocker Jim en zijn Misses Zippie. Jim maakt fantastische instrumenten en haalt inspiratie uit zijn dromen.

We were rockin' along, my mates and me. I looked down and saw that I was playing an instrument I'd never seen before. So when I woke op, I started drawing...

Ze verwelkomen het gezelschap in hun heerlijk gezellige living en vullen hun maag met lekkere ajuinensoep. Uh oh, WiwiWawa's grote culinaire struikelblok, AJUINEN.
Jim denkt er het zijne van.

When I had to choose between butterflies and onions, I’d say: get rid of the butterflies.

Eigenlijk mogen de reizigers al blij zijn dat ze weten wat er in de soep zit.

When I was young and I asked what dinner would be, the answer always was: ‘don’t ask’. I’ve eaten ‘don’t ask soup’ for years.

Misses Zippie verzorgt ons zo goed.

This house is like a stream of coffee.

Jim entertaint zo geweldig.

Babies are like aliens. They infiltrate your house. Everyone is obsessed with them and goes: booeeeboeebababaaabibibibiiibibi. They live amongst you like they are one of you. Babies are monstrous aliens.

Zooooo dat de reizigers twijfelen.

Ja nee?
Blijven niet blijven?

WiwiWawa’s flexibele doch democratische stemsysteem brengt hen bij de beslissing om diezelfde avond nog naar Brussel te rijden en daar de trein te nemen naar Gent.
Ze verlaten de hartelijke warmte met bloemen in hun handen en heldenverhalen in hun hoofd. Brussel is er snel. De trein iets minder.
V-e-r-t-r-a-g-i-n-g-e-n- o-p- a-l-l-e- l-i-j-n-e-n-

Enkele uren speelkaartplezier later: dé trein!
Op de trein nog een vereeuwiging van het gezelschap door een Franstalig model.

En dan: Gent.

Rosies gevoel verandert onmiddellijk. Gent. Terug. In. Gent. Terug. Een. Confrontatie. Terug. Teurig. Terurig. Treurig.
Maar ze is niet alleen.
Ze stapt naast PM naar het centrum. Achter haar Flander, WiwiWawa en Joro. Gegiechel. Gelach. Hééérlijk.

Een nachtelijke friet bij Julien om de behouden thuiskomst te vieren. WiwiWawa waant zich in de hemel. Nog eens échte frieten, waaw.

PM heeft slaapplaats geregeld op zijn oude kot. Vlak aan de boekentoren. Een beter einde van de mooie trip kan Rosie zich niet indenken. Ze valt in slaap in de zetel van Pieter O. Onder de boekentoren. Met weer een mooie ochtend in het vooruitzicht.

De Trip of ... DEEL III

2010-01-10T02:35:00.000-08:00

‘Goeiemorgen!’ PM steekt zijn hoofd even om de deur. Rosie weet voor enkele seconden niet waar ze zich bevindt. Hmpf. Haar oog valt op een aapje dat kan vermenigvuldigen en een adventskalender waar alle chocolade al uit verdwenen is. Dat verduidelijkt. Dan ziet ze dat Polly haar ligt aan te kijken. Joro –Polly’s baasje- slaapt nog en het ziet ernaar uit dat WiwiWawa ook niet meteen van WiwiWawa zal doen.
‘Het voordeel van de vrije badkamer dan maar’ denkt Rosie en wurmt zich moeizaam uit de slaapzakworst.

De weg naar de badkamer verloopt stroef. Halverwege blijft Rosie vastplakken aan de vloer. Uh oh, hier is duidelijk een hele plas maplesyrup gemorst. Rosie staat even stil bij de benarde situatie: kostbare ahornsiroop werd immers verspild.

Op deze dag plakte ik vast in ahornsiroop in een keuken in Åhrus.

Een memorabele ochtend van wat een hoogst memorabele dag zal worden.
Eens fris uit de douche redt Rosie Joro en WiwiWawa uit de maplesyrup-plas, zodat WiwiWawa haar grote opruimplan uit de doeken kan doen: ‘de gevreesde Landlord komt controleren, alles moet blinken’. Terwijl het kuisteam WiwiWawa’s wondere schoonmaaktechnieken toepast (het moet er gekuist uit zien, maar vooral gekuist ruíken), laden PM en Flander de auto in en gaan op jacht naar voedsel.

De verrassing van de dag: het reisgenootschap zal overnachten in ... MELLE.

Vrrrrrrroeeeeeeeeeeeeeeeemmmmmmmmm. Koers naar Duitsland.

Daaaaaaaaaag huis! Daaaaaaaaaag Rødebøge! Daaaaaaaaaaaag Åhrus!

Grote glijbaanavonturentocht met af en toe een stop, een file, een mop
Rosie, Joro en WiwiWawa houden een bescheiden receptie op de achterbank: zoute stokjes, verse ananas, kerstomaatjes, chips en Capriconnekes.

En ze fantaseren over Melle. Over het Huis. Over de gastvrouw. Over haar vader.

Wanneer ze de hoofdwegen verlaten en ze tussen witte velden en donkere bossen rijden, begint het te sneeuwen. Op dat moment zingen Simon&Garfunkel.

See how they shine / If you need a friend / I'm sailing right behind

Rosie ziet de vlokjes vallen. Ze hoort de reisgenoten babbelen en prent zich dit moment in.

Op deze dag zat ik in een auto in besneeuwd Duitsland toen alles plots klopte. De omgeving, de reisgenoten, de muziek.

Like a bridge over troubled water I will ease your mind.

Dit kan niet beter worden.

Na een tijdje komen ze aan in Bad Essen. Het Bad Essen wintersprookje zorgt voor wild enthousiasme bij de reizigers. Bad Essen by night.

Aber es ist toch nicht ganz möglich!
Dadeddie toch ni te doene?
Sfeer plus duizend.
Dat is hier nog een beetje strak!

Telefoon van Lela uit Melle: ‘it is impossible to drive up the mountain in this weather, so you should park your car and proceed on foot’.

De spanning stijgt, de auto klimt... De auto klimt vlotjes! Ooh dit gaat gezwind. Tot plots de sneeuw de overhand krijgt. PM parkeert de auto in een sneeuwveld en het reisgezelschap maakt zich klaar om naar boven te stappen. Gepakt en gezakt staat Rosie aan de voet van de sneeuwberg, tot haar enkels in de sneeuw. Het oranje licht van de straatlantaarn doet de sneeuw glinsteren.

En voor de derde keer die dag prent Rosie zich het moment in.

Op deze dag stond ik in de glinsterende sneeuw. In Melle. Met een nieuwe ontmoeting in het vooruitzicht.

Dit kan niet beter worden.
Rosie zet haar voeten in de voetsporen van Flander. Dat helpt, want de sneeuw is echt diep. In het sneeuwbos is het pikdonker. PM en Flander dragen hoofdlampjes en dankzij die dansende lichtjes slagen de reisgenoten erin het Huis te bereiken.

Het Huis. Met een mooie vleugelpiano, vier buffetpiano’s, een clavecimbel, een gitaar, een cello en hier en daar wat violen,
Het Huis. Met een grote kerstboom en een lieve gastvrouw.
Snel prepareert het reisgenootschap een avondmaal voor Lela en voor zichzelf.
Slapen doen ze op zolder. Naast elkaar op comfortabele matrassen.
Rosie typt nog even een bericht naar Melanie:

Deze nacht slaap ik op de zolder van een oude boerderij in een donker bos op een besneeuwde berg in Duitsland. Gute Nacht!

Hoe J voor de tweede keer Melanie werd

2010-01-06T08:53:00.000-08:00

...
Melanie zit aan een ronde tafel met zeven anderen.
Alle acht hebben ze een stapeltje papier vast.

De spanning is te snijden. Ze lezen het stuk dat ze zullen gaan spelen:
Bedkwartet van Ackbourn.

Een stuk waarin alles misgaat wat mis kan gaat

4 koppels:

--> Ernest en Delia
--> Nick en Jane
--> Malcolm en Kate
--> Trevor en Susannah

De acteurs gieren van het lachen
maar beslissen dat nog gauw iets aan die namen gedaan moet worden
Trevor, en Malcolm, dat bekt zo slecht.

Ze bedenken nieuwe, Hollandse namen.

Ernest wordt Rinus, Delia wordt Ria, Nick wordt Barry,
Malcolm wordt Lucas, Kate wordt Fleur, Susannah Annabelle.

En dan komt Jane:
Iemand vraagt Melanie: 'Judith, hoe wil jíj heten?'
Melanie twijfelt.
Iemand noemt namen. Janna, Liesbet, Eline, Roos, Marie, Marieke,
Nee, schudt Melanie. Nee, nee. Iets anders.
Zelf kan ze niet gauw iets bedenken.

Tot iemand plots: Melanie?
Melanie schrikt. Ze kijkt op, verbaasd. Wordt een beetje rood. En knikt dan heftig.
Ja, dat wordt het!

De anderen lijken zich af te vragen wat zo bijzonder is aan 'Melanie'
Heel even maar
Dan gaan ze gauw verder met de volgende:
David, hoe wil jij heten? Oscar, of Thomas, of Arthur, of...

Melanies gedachten zijn nog ergens anders.
De grijns krijgt ze niet meer van haar lippen.
...

De Trip of ... DEEL II

2010-01-05T02:33:00.000-08:00

Kykeliky! Wakker worden in Åhrus. Een top ontbijt met achtergelaten lekkers. De reisgenoten trekken t-shirts, truien, jassen, sjaals, mutsen en handschoenen aan, glijden de trap af en beginnen aan hun overdag-tocht door Åhrus.
Wandeling in een sneeuwbos met sleeënde sneeuwkindjes. Koedzjiekoedzjie. Zicht op zee. Dappere joggers op een ijspad.
Ooohruus heeft een schattig centrum met een gezellige kerstmarkt. WiwiWawa is geen fan van het stadhuis.

Ma zó’n lelijk gebouw. Dat is nog een beetje niét mooi, amai.

Ze is wel een grote fan van een graffiti, die je moet zien op de juiste manier om de volle impact ervan te beseffen.

Ogen dicht. Wandel wandel wandel. Omdraaien. Ok, doe nu alsof je gewoon aan het wandelen was en de graffiti voor het eerst opmerkt.
“Ooooooh.”

De laatste avond in Åhrus, PM tovert zijn croque-monsieur-machine om tot een wafelijzer en maakt wafels. Joro snijdt bananen, Flander zet kersensiroop klaar, WiwiWawa maakt chocomelk met Bailey’s. Een feestmaal wordt voorbereid op de tweede verdieping van Rødebøge, het witte huis. Vreemde gasten stromen toe. (waren ze eigenlijk wel allemaal uitgenodigd?)

Canadezen met een kan vol maplesyrup.
Een Italiaan met een favoriete plant en een doctoraat.
Een Spaanse van wie het sneeuwtapijt in de tuin onbetreden moet blijven.
Een voor zich uit starende Parijzenaar die af en toe eens giechelt.
Twee prettig gestoorde IJslanders met een vreemd drankje.

There are no trains in Iceland.
He was on his first train when he was twenty-two. My first train was when I was sixteen.
You were only sixteen?

De avond vordert. Wafels nemen vreemde vormen aan, de tafel raakt gevuld met lege flessen. Ze verlaten het mooie witte huis nog eens om te gaan dansen.

Het is nacht in Oohruus. PM, Joro, Flander, WiwiWawa en Rosie glijden over de weg. Rosie is een beetje onstabiel, maar zeer vrolijk. Aan de bushalte komen ze een IJslander en een Parisien tegen. De Parijzenaar vertrekt naar huis, naar Frankrijk.
In koor, stoomwolkjes uitblazend, zingen de schijnbaar onvermoeide reizigers een afscheid.

So long, farewell, auf Wiedersehen, goodbye. Adieu, adieu, to yieu and yieu and yieu.

De nacht is vergevorderd wanneer het reisgenootschap Rødebøge bereikt. De keuken is a mess. Zorgen voor morgen. (Toch al lichte stress bij WiwiWawa: de Landlord gaat komen controleren, muhahaaa.)

Slaapwel PM. Slaapwel Flander. Slaapwel Joro. Slaapwel WiwiWawa.
Slaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaapwel.

Waar slapen we morgen?

De Trip of Hoe dagen plots weken lijken en toch zeer snel voorbij gaan, DEEL I

2010-01-04T00:58:00.000-08:00

Rosie werd onverwacht uitgenodigd op een trip.
Afspraak met PM, Joro en Flander in Brussel. Het plan: WiwiWawa ophalen in Åhrus.
PM heeft belangrijk reismateriaal mee (elektrisch machien: check, ijslandtrui: check, appareil photographique: check), Joro introduceert Polly en Rosie en Flander zien elkaar voor het eerst.
Op het perron van Brussel Nationale Luchthaven kijken de reisgenoten elkaar aan en ze herkennen de zin om te vertrekken.

Rosie is niet zenuwachtig, maar verheugd. Verheugd om onderweg te zijn. Na een hectische donderdag vol nipt te halen deadlines zal ze voor een paar dagen verdwijnen.
Haar hoofd helemaal leeg, zonder verwachtingen, zonder bagage. Haar armen vol met slaapzak, fleecedeken, rugzak, matje en een schaftzak.

Ik heb m’n wagen volgeladen ...

En ... we... zijn... vertrokken!
Sneeuw op de weg, sneeuw in de lucht, PM aan het stuur.

Vertel eens een grappig verhaal over huisdieren.
Vertel eens het genantste wat je ooit hebt meegemaakt.
Of bij nader inzien, zo genant mogelijk, maar toch niet iets écht beschamend.

Op een parking in Duitsland haalt PM zijn croque-monsieurmachine boven. En zijn beste Duits.

Kunnen wir deine Elektriziteit gebrauchen bitte?

Bibberend in de vriestemperaturen eten ze garagecroque-monsieurs en beseffen PM, Joro en Rosie voor het eerst deze trip dat hun schoeisel niét aangepast is aan de weersomstandigheden. Flander grinnikt droog in zijn bergbottinnen.
Onderweg zien ze sneeuw en nummerplaten. Luisteren ze naar de dj van het moment en parkeren Rosie en Joro op een Frauenparkplatz. Daar bemachtigen ze een onmisbaar product: antivries.
(niet voor de voeten maar voor de ruiten)

En dan plots: Ooohruuuus! En daar uit het mooiste witte huis stormt WiwiWawa. Met rode wangen en blonde haren. Recht uit een Astrid Lindgren boek. Met een welkom om u tegen te zeggen.

Ik ben nog zo’n beetje blij dat jullie er zijn!

WiwiWawa, ze stuurt ons enthousiast naar binnen, naar boven, naar de gezellige keuken. Houten vloer, witte muren. Spaghetti met veel groentjes. Begeleid door een verhaal zonder einde. Wawawaw WiwiWawa.

Het is hier hilaaarisch duur.
Ik ben nog zo’n beetje bliiiiiiiiiiiiiiij dat jullie er ziijn!

Joro, Flander, PM, Rosie en WiwiWawa gaan dan op stap met alle bewoners van het huis.
Erasmus-flashback.
Terwijl Rosie over het ijs glijdt, pint in de hand, koude voeten, maar volle maag, omringd door vrolijke gebrekkig Engels pratende mensen, is ze blij.

Wakker worden in Gent, feesten in Oooohruuus.

De uitnodiging

2009-12-17T14:20:00.000-08:00

Een zachte plof op de deurmat.
Een brief? Voor Rosie?

Ooooooooooh!

Rosie grijnst. Het is geen brief!
HET IS EEN UITNODIGING!

Beste Rosie,

Ga je mee?

PM

Rosie zegt: 'ja', pakt warme kleren en krachtvoer in en vertrekt.

Dapper he.
Dappere Rosie op een antidroefheidstrip.

Op zoek naar een stopcontact, naar elanden, naar de kerstman.

Wohoooo, spannend. Episch.

De weg gaat verder eindeloos

vanaf de deur waar hij begon.

Ik moet hem volgen,rusteloos

Tot ver achter de horizon...

(J.R.R.T.)

Blackie

2009-11-25T13:25:00.000-08:00

Blackie staat in een kamer. Ze kent die maar al te goed. Ze hield van deze kamer. En ze hield nog meer van de bewoner.
Blackie is ziek. Ze wil aanvallen. Ze wil hem raken. Ze wil ook dingen kapot maken waar hij van houdt.
Dus ze neemt een boek uit de mooie nieuwe boekenkast.
Het is een dik boek. Een duur dik boek over kunst. Met glanzende bladzijden vol kunstwerken.
Blackie maakt een klein scheurtje.
Het gaat moeilijk. Het is zo'n mooi boek. En ze weet dat hij ervan houdt.
Ze scheurt verder. Ze scheurt een halve bladzijde eruit. Een stuk Monet dwarrelt op de grond.

Dan gaat het snel. Ze scheurt in woede en wanhoop meer bladzijden uit het boek. Ze breekt de kaft.
Ze duwt de boekenkast om en trapt op alle mooie romans.
Ze stampt op cd-doosjes, hoort cd's kraken. Ze breekt oude platen in twee.
Ze scheurt de landkaart van de muur, ze besmeert de mooie Guust-poster met ketchup. Ze neemt het broodmes en snijdt de matras aan stukken. Ze rukt de gordijnen kapot.
Als kers op de taart gooit Blackie zijn peperdure fototoestel door het raam naar beneden.
En bij elke hartslag doet het pijn. Smeerlap. Leugenaar. Bedrieger. Klootzak.
Blackie verwoest alle spullen waar hij van houdt. De vloer is bezaaid met glinsterende stukjes cd en papier. Het kraakt als ze erover loopt.

Rosie staat in een kamer, in een wereld waar ze van hield. Ze kijkt naar alle boeken, cd's, platen en prenten die hem definiëren. Die hem maken tot wie hij is. Daardoor is ze ook van al die dingen gaan houden.
Ze aait de nieuwe kast. Ze werpt een laatste blik op de Guust-poster. Ze zit even neer op het bed en bekijkt alles zorgvuldig. Dit was het epicentrum van haar lievelingswereld. Dit was haar sprookje.
Tot de prins geen prins bleek maar een betoverde gemenerik. Een lafhartige bedrieger. De betovering werd verbroken. En hij verdween met de noorderzon naar zijn nieuwe leven. Rosies hart volgde hem tevergeefs.
Niet hij, niet zijn spullen, maar zij werd aan stukken gescheurd. Hij gaf geen krimp.

Rosie kijkt om zich heen en probeert afscheid te nemen van iets dat niet meer bestaat.
Ze neemt haar warme roze sjaal en doet de deur achter zich dicht. Ze houdt van die roze sjaal, ja dat weet ze wel.
Misschien is het een begin.

Gruis

2009-11-11T01:36:00.001-08:00

Rosie is gevallen. Van de hoogste toren in de diepste put. Ze is niet zelf gesprongen, ze is geduwd.

Rosie dacht dat ze een rotsblok was dat niet te duwen viel. Bleek dat ze gewoon een kiezeltje was, hup, weg ermee. Ze wist niet eens dat de afgrond zo dichtbij was.

Rosie is gevallen en brak in duizenden stukjes. Die stukjes begrijpen niets en kunnen niets.
Het enige wat ze bezitten zijn vlijmscherpe prachtige herinneringen. Die snijden aan twee kanten.
En ze hakken in op de stukjes, ze steken en boren en knagen, tot er van de stukjes enkel nog gruis overblijft.
Rosie-gruis. Uitzichtloos ongelukkig.

Als je Rosie-gruis tegenkomt, verwacht dan niet teveel. Maar wees vriendelijk en geduldig.
En luister naar haar. Ze heeft het nodig.

Amsterdam --> Gent

2009-11-09T09:58:00.001-08:00

.
DE PINKELPINKEL

Paul, een Schot uit Bijltjespad, raakte vandaag
completely lost
toen hij op zoek ging naar de pinkelpinkel.

Hij vroeg de weg erheen
aan vele Hollanders
'Sorry - do you know where the pinkelpinkel is?'
'Can you please tell me where the pinkelpinkel is?'

'None of them knew where the pinkelpinkel was!'
vertelde hij nogal verontwaardigd, daarnet in de keuken.

Wát het precies is - een pinkelpinkel?
- ik vraag het me af
En hoe hij er dan toch geraakte
- geen idee

Maar hij kwam thuis met spullen
als uit een kringloopwinkel.

Amsterdam --> Gent

2009-10-27T11:22:00.000-07:00

.
Als mensen horen over Melanie's tweelinghelft
willen ze altijd erg graag weten
Wat zijn de verschillen?
Ja, wát zijn de verschillen eigenlijk?

Melanie weet zelden wat te zeggen.
En zegt dan maar zoiets als: haar stem klinkt nét iets hoger
iets wat ooit wel eens is opgemerkt - lang geleden
maar waarvan ze niet eens weet of het nu nog steeds zo is

Maar goed.
Dat antwoord gaf ze toch maar - bij gebrek aan beter.

Een Amsterdamse klasgenoot - met wie ze dat gesprek gevoerd had
kwam haar op een dag vertellen
Als ik me jouw zus voor de geest haal
is haar stem - ik kan er niet aan doen - een ultrahoog geluid
een octaaf hoger dan jouw toch al hoge stem

Ik moest heel erg lachen bij de gedachte
(die trouwens heel ver van de werkelijkheid is)
en kon het toen niet laten
de volgende stap te nemen

een beeld:
Mijn zus - aanhoudend kletsend -
haar mond gaat dicht en open
maar het blijft stil
haar ultrasone klanken worden enkel opgevangen
door hangjongeren en kleuters

(en muizen, vertelt de klasgenoot - hij heeft zo'n systeempje tegen ongedierte, handig hoor)

Amsterdam --> Gent

2009-10-15T08:21:00.000-07:00

TYPERING VAN DE NEDERLANDERS

In Amsterdam wordt men gehaat en geliefd
door vreemden.

Getuige Melanie die vandaag toegeroepen werd met

Schat! (toen zij koffie bestelde)
Trut! (toen zij stond te praten met een half been op het fietspad)

Gelukkig zegt dit weinig over Melanie
Maar heel veel over Nederland

Voor Inna Eels

2009-10-10T07:57:00.001-07:00

Rosie en Melanie hebben een zeer enthousiaste lieve vriendin: Inna Eels. Zij is werkelijk een onversaagde avonturier-ster.
Inna Eels vertrekt binnenkort naar mijlenver van hier vandaan.
Afscheid namen Rosie en Melanie al wel, maar ze willen het toch nog op de blogmanier doen.
Namelijk met een gedicht. En wel een gedicht van Paul Snoek, een gemeenschappelijke oude bekende.

Inna Eels, we wensen je een fantastische reis toe. Het zal zooooo o o o spannend zijn. En heel erg mooi.
Het zal een reis worden om nooit meer te vergeten.

Aan de andere kant van het water zullen wij als piepkleine stipjes in het piepkleine landje op je wachten en aan je denken.

Tot snel! Miep miep!

Nachtwaarts

Het is wanneer de nacht
aan mijn slapeloos venster
aanleunt, dat de warmte zwaar
wordt als een molensteen.

Het is wanneer ik de manen
van de gonzende muren streel,
dat de huizen uit wandelen gaan,
bergafwaarts.

Het is dan, maar dat weten
wij niet, dat de sterren
sprinkhanen worden en zwerven
van grashalm naar grashalm,
die wij niet kunnen zien.

(Paul Snoek)

Gent - -> Amsterdam

2009-10-01T15:26:00.001-07:00

Donderdagavond om tien na half zes. Rosie komt te laat in een onbekend auditorium. Keirap de berg opgefietst en kei uitgeput. Ze draagt haar bril, want de lenzen kriebelen. In het enorme auditorium herkent ze niemand, ze ziet alleen vage vlekken. Zelfs de prof is een vlek. En de powerpointpresentatie.

‘Niet erg’, denkt Rosie, ‘de eerste les lijken vakken toch sowieso maar vlekken’.

Ze probeert even om op te letten. Het gaat over geschiedenis. Allez, historisme. Wat is het verschil tussen bronnen en werken? Rosies gedachten dwalen af naar het eerste jaar unief, toen had ze ook een vak dat zo begon, histooooooooorische kritiek.

Het eerste jaar, de eerste indruk van de Blandijn. Het eerste gesprek met Melanie herinnert ze zich nog goed. Het was...

JAAR 1, DAG 1.

Rosie zit in de les Nederlandse taalvaardigheid. Ze worden ‘ingeleid’. Ze bestudeert de pennenzakken van de meisjes naast haar, ja om toch een of ander gesprek te kunnen beginnen moest het nodig zijn. Naast haar zit M. Toevallig? Ze weet dan nog niet dat ze met M. zoveel avonturen zal beleven. Ze start een banaal gesprek.

Rosie: ‘Ik had zoveel last van muggen vannacht, ik kon niet slapen.’

Melanie: ‘Kan je zo geen spray kopen ofzo?’

De prof plaatst de vlek van het historisme tegenover de vlek van het postmodernisme. Eeehm. De context verschilt. Dat snapt Rosie wel, en ze schrijft op: 18^e – 19^e eeuw: Verlichting <-> 20^ste – 21^ste eeuw: postmoderne tijd. Ze krijgt telefoon, genante trilfunctie: HMMM HMMM HMMM. Melanie heeft een heel grappige trilfunctie. Echt ongelooflijk wat voor een geluid haar gsm voortbrengt.

JAAR 2, SEMESTER 1.

Rosie en Melanie zitten in het aquarium. Met een broodje en aquariumsoep. Omdat ze beseffen dat dit een ongelooflijk leuke tijd is, zijn ze op voorhand al melancholisch. Melanie zucht: ‘we zitten al in de helft’. Rosie (die altijd goed voorbereid aan de dingen begint): ‘toch niet? We hebben toch nog drie jaar?’ Nee, de richting duurt maar vier jaar. Jammer. Rosie en Melanie nemen zich voor om nog meer van elk Blandijn-moment te genieten.

Het gaat plots over iets nieuws. Rosie grijpt de kans en begint opnieuw te noteren: de narratio van de ontdekking van het kind. Oei. Een narratio?

JAAR 2, SEMESTER 2.

Nederlandse Taalvaardigheid, UIJTSPRAAK. Rosie en Melanie zitten in het taallabo met een hoofdtelefoon op. Ze voeren gesprekken met Stienhoize en Pottelberg. Plots worden ze met elkaar verbonden. Ze zijn gecrasht op de maan en moeten –in standaardtaal- beslissen wat ze gaan meenemen om 250 km op de maan af te leggen. Ze discussiëren 10 minuten en 49 seconden. Over verwarmingseenheden, horlogemakers, Bloch, fotografie, zwarte gaten, ... De hele verdere dag hebben ze nog de slappe lach.

De civiliseringstheorie van N. Elias. Die vertrekt van het idee dat volwassenen veranderen. Ze worden steeds netter en tammer. Oeioei. Rosie zucht. Ze wil tijdreizen. De tijd terugspoelen naar het eerste jaar. Ze beseft wel dat ze gemakkelijk in haar herinneringen alles mooier maakt, maar ze weet zeker dat ze de vier Blandijnjaren nooit mooier kan voorstellen dan ze waren. Ze denkt nog aan Melanie die blochbroodjes buitmaakt, aan Min Wei Lin, aan de Londonervaring, aan door Gent fietsen met Devolder-gezichten, aan Plan P, aan ....

HMMM HMMM HMMM, bericht ontvangen van een blandijnmakker: ‘Verleden en toekomst bestaan slechts voorzover wij eraan denken’.

Rosie denkt: ‘daar zit iets in’ en doet eindelijk de ultieme opletpoging.

Geluksvogel

2009-10-01T12:00:00.000-07:00

Amsterdam --> Gent

Dinsdag 29 september
De avond in Carré is net een week geleden.

En wéér - het is bijna niet te geloven - wordt Melanie door het geluk belaagd.

Ze snapt het zelf niet goed, maar heeft het niet erg moeilijk met aanvaarden dat ze dan maar voor geluk geboren is.

M. zit in de les, 's ochtends, afgeleid. Want naast haar ligt een boekje met de titel:
Dido en Aeneas
Ze vraagt de eigenares van het boekje wat er precies in staat
het blijkt de tekst van een voorstelling te zijn
Dido en Aeneas, van Purcell. In de stadsschouwburg, première diezelfde avond.

M. vraagt meteen hoe ze kaartjes kan bestellen. Die blijken duur én uitverkocht.
Het meisje van het boekje weet het allemaal perfect, want zij werkt er, in de stadsschouwburg.

En heeft het voorrecht vanavond te gaan kijken.
M. wou dat ze haar was, en droomt de hele les over een voorstelling waar zij niet binnen mag.

Het einde van de les. M. en het meisje gaan naar buiten, pratend.
Het meisje wordt gebeld.
De vriendin met wie ze naar de stadsschouwburg wou, blijkt ziek
maakt M op het gesprek

...M kruist haar vingers...

... en wordt verhoord

Het meisje zegt: de persoon met wie ik zou gaan heeft afgezegd
wil jij graag mee?
Oooooooooooooooooooooo! denkt M.
Ja, graag! zegt ze.

's Avonds zit ze in de Stadsschouwburg,
waar zich een schitterende opera voor haar ogen afspeelt.
Voor de tweede keer in één week
helemaal
overdonderd.

Worden al haar Amsterdamse dinsdagen zo?

Amsterdam --> Gent

2009-09-22T16:01:00.000-07:00

...
16.30: Melanie zit te werken op haar kamer maar treuzelt met haar werk.
16.45: M. krijgt telefoon van een Amsterdamse die ze ergens heeft ontmoet.
Of ze meegaat naar Carré, naar West Side Story. Ze werkt daar in de weekends, en heeft kaartjes kunnen krijgen.
WEST SIDE STORY IN CARRE !!! - dat laat ze zich geen twee keer zeggen.

20.00
Carre is overweldigend. West Side Story nog meer.
M laat zich van haar sokken blazen
houdt haar adem in
vergeet waar ze het heeft.

Amsterdam --> Gent

2009-09-22T15:18:00.000-07:00

HOE MELANIE EEN KAMER KREEG
of
RITJE IN EEN CAROUSSEL

een verhaal dat niet onverteld mag blijven, al lijkt het alweer lang geleden.

Dag 1 in Amsterdam: Melanie spoedt zich van hot naar her (en wordt meteen herinnerd aan kastjes en deuren in London).

Pas 's avonds gaat ze naar haar kamer toe - ze houdt haar hart vast -
haar dure kot is een container. Een van de vijfhonderd die daar in het noorden neergezet is. Net buiten de stad.

Iedereen een eigen hok - keuken - badkamer
Wit en kaal als je er binnenkomt.
Niemand praat tegen een andere hokbewoner

(Nu overdrijf ik wel een beetje - maar leuk is anders.)

Ze voelt er meteen niet-thuis.

Vrede nemen met de situatie lukt niet - ze probeert het, maar faalt meteen
De volgende dagen zijn een hel:
Melanie kan 's nachts niet slapen en tekent om de tijd te doden dan maar posters:
'Who wants to change his/her room with shared facilities for a room with private facilities?'
Ze doorkruist de stad en hangt ze overal op.
Geen resultaat voorlopig, dus gaat ze helemaal ten einde raad maar aan alle deuren kloppen van het huis waar ze het liefst wil wonen, Bijltjespad: 'Hi, I'm Judith, any chance you want to change rooms with a private room?' Geen succes - aanvankelijk - tot het moment waarop alle hoop verloren lijkt: Melanie ontmoet een meisje dat graag wil verhuizen!
:-) :-) :-)
maar niet naar Stavangerweg... ze wil naar Diemen.
:-( :-( :-(
De oplossing nog steeds veraf gaat Melanie maar weer naar huis (naar hok)
valt eindelijk in slaap
en krijgt plots 's nachts een sms'je van iemand die haar oproep heeft gezien wieweetwaar in town
nu nog in Diemen woont, maar graag wil ruilen voor Stavangerweg

pas 's ochtends dringt het tot haar door dat de oplossing er bijna is!

Het Masterplan is dit: een caroussel:

the girl van Bijltjespad verhuist naar Diemen
the girl van Diemen naar Stavangerweg
en Melanie verruilt haar dure hok voor Bijltjespad

Nooit eerder meegemaakt! zegt de huisvestingsvrouw.

Maar goed. Het moet allemaal heel vlug gaan dan, er wordt gepakt, gejuicht, gesprint.
Te nauwernood op tijd voor het tekenen van het contract.
Een vader wordt gebeld - die rijdt meteen van België naar Amsterdam, en helpt ze alle drie verhuizen.

Blij zijn ze alledrie, Claudia, Julia, en Melanie. Al is dat nogal zacht gezegd.

Maar goed, zo ging het dus,
zo belandde Melanie in Bijltjespad
om zich er meteen thuis te voelen.
...

Gent <--> Amsterdam

2009-09-19T14:34:00.000-07:00

...
We waren even uitgeschreven
We hadden het te druk met veel te veel om op te noemen

maar hebben even geleden beslist
ons eindelijk weer wat in te schrijven

De situatie roept erom!
R&M zijn veel te ver van elkaar verwijderd,
en waarmee beter afstand overbruggen
dan met schrijven

We gaan elkaar dus blogposts schrijven!
Rosie als vanouds uit Gent
Melanie nu uit Amsterdam

Het lijkt erop dat onze blog weer een nieuw kleedje nodig heeft
of jurkje, zoals ze dat hier zeggen
In elk geval blijft PM véruit de beste jurkenfabriceerder!
We hopen dus...
PM?
...

T - pauze

2009-07-29T11:54:00.001-07:00

Rosie en Melanie zijn even uitgeschreven. Letterloos.

Hoe dat komt? Ze hebben een T gecreëerd. Een T die aaneenhangt van stellingen, meningen, structuren, citaten, schrijftaal en woorden. Vooral woorden. Letters. Lettertjes.

Knetterende lettertjes. Betweterige lettertjes.
Uitputtend.

Gelukkig voor hen kennen ze een geletterde T.T. op wie ze altijd kunnen terugvallen bij chronische taalvermoeidheid.

Die T.T. gunnen ze jullie van harte, zodat er iets te lezen valt terwijl zij hun batterijen opladen.

Z

Ik was moe.
Ik kon geen letter meer zien.
Ik wilde ook geen letter meer zien.
Ik wilde alleen nog maar slapen, ergens achteraf,
onder een lege hemel
en in warm en ongeletterd gras.

En de z dan?
Welke z?
De z van zuiver, zinderend en zoen.

Ik zuchtte, ik was zó moe...
maar iemand draaide zich naar mij toe
en gaf mij een zuivere, een zinderende, een letterlijke zoen.

Waar is de a?

(Toon Tellegen)

Rosies waterige donderdagavond

2009-05-14T14:28:00.000-07:00

Rosie zit op haar kot alleen. Helemaal natgeregend na de vioolles - heen én terug - echt geen weer om een hond door te jagen.

Normaal met haar geliefde een avond doorgebracht maar hij is er plots vandoor naar Engeland. Zomaar ineens onverwacht.

Het leven is aan de impulsieven. Met bijgevolg droeve lieven.

En nu luistert Rosie naar haar nieuwe (oude) plaat en naait letters op haar nieuwe kousen, opdat haar zusjes ze weer niet inpikken.

Ja de wereld is aan de pikkers. Met bijgevolg sokkenloze zusters.

O ja o ja.

De avond draait anders uit. Natgeregend tot op het vel, een uur bibberend les volgen, terug natgeregend worden, lastige chauffeurs, een plots vertrek naar Engeland.

Zielige druppelende koude donderdagavond.

En nu dus een kopje thee, sokken naaien en een plaatje.

Gezellig, gewoon in Gent.

R&M exclusive

2009-05-14T13:57:00.000-07:00

Een voordeel aan gemaskerde bals: iedereen geraakt binnen. Zo ook Rosie en Melanie. Op het meest exclusieve gemaskerde bal van Gent.

Chez Mathieu: gouden ballonnen, champagne, bailey’s in Hoegaerden glazen, enorme kandelaars, cupcakes, vers exotisch fruit. À volonté – écht, grenzenverleggend à volonté.
Onidentificeerbare gulzigheid, een ander voordeel van maskers.

Het belangrijkste van de avond : het volk. Wadden vòlk! Kate Moss, Serena Vanderwoodsen, Blair Waldorf, Liv Tyler..
(In Gent?)

Gemaskerd plezier: dansen in de enorme balzaal (hoeveel balzalen herbergt Gent?), interessante gesprekken voeren met de incrowd (of niet?), kapsels versieren met gouden ballonnen (van wie?) en -stiekem- genieten van ontmaskerende momenten (aha!).

De tijd vloog.
Kate Moss en Liv Tyler namen hun fiets (een witte en een gele) en fietsten babbelend de vroege ochtend in. Richting NYC.
R&M namen hun persoonlijke limo naar huis.

Of niet?

Muziek is alles

2009-05-08T11:11:00.000-07:00

Zondagavond concert. Enigmavariaties van Elgar. Dvorak’s celloconcerto.
We zijn allemaal in het zwart. In een blauwe zaal.
(We hadden evengoed groen kunnen dragen en spelen in een gouden zaal. De kleuren maken weinig verschil)

De concentratie. De onderlinge relaties. De jarenlange vriendschap.

De eerste violist knipoogt naar de knappe eerste celliste. T en T. Ze lachen.
Samenzweerders.

Samen groeten.

En dan ... de muziek.

Mooie T. Getalenteerde T.
Ze spelen hun solo schitterend.

We spelen allemaal met vuur. Geïnspireerd en geleid door de energierijke, gevoelige, schattige dirigent: ‘het interesseert me niet als iemand van jullie teleurgesteld is, moe, ziek, of boos. Op dit moment bouwen wij iets zo belangrijk, zo uniek, iets dat alleen nu bestaat’.

Hoe is het mogelijk? Zoveel stress, zoveel thesisgedachten, hersenspinsels, zoveel vragen over het komende jaar (wat? waar? hoe? waarom?), zoveel vragen tout-court. Ze verdwijnen.

Bij Dvorak. Bij Debussy. Bij Barber. Bij Mozart. Bij Bach.

Elke keer opnieuw de creatie. Elke keer subtiel anders.
En het gaat niet om het vergeten van minder leuke dingen. Dat is niet het doel.
Het gaat om het beleven. Om het moment. Om deze ene kans om nù te creëren. Om nu mee te voelen. Om de muziek.

Muziek is geluk, creativiteit, verdriet, melancholie, nostalgie, hoop, woede, forte, piano, stilte, rust, gewoel, con amore, tutti, solo, vivace, allegro, pianissississimo. Het moment. Het moment. Telkens het nu. Het nu.
En ook nog nu.

Nu.

(en nu)

Het slagen van Plan P!

2009-05-06T06:35:00.000-07:00

...
Plan P is geslaagd. Het had niet beter kunnen lopen.

Pegasus en Zwielpaard ontrafelden de boodschap, slaagden in hun missie. Ze doorliepen het Blandijnparcours met glans.

Plan P bracht licht in het donker, in het donker van een auditorium.

'De decaan moest het weten', zei het Zwielpaard.
'Moeten die twee geen thesis schrijven?', zei Pegasus.
(Ja, die twee moeten een thesis schrijven)

Oef. Geen plan Pc.

People we would like to meet

2009-04-16T11:52:00.000-07:00

.
People we would like to meet:

'Jean-Guihen Queyras, wereldberoemde cellist, die we graag voor ons zouden doen spelen in een houten hutje'

WENS VERVULD

Hij speelde voor ons op 7 maart 2009. Onder een houten gewelf.

Thanks, Jean, now you're a
person we liked to meet

Antidotum voor nieuwsgierigheid

2009-03-30T06:06:00.000-07:00

...
Onze nieuwsgierigheid werd ons weer te veel
Wij willen u graag pollen
Alweer. Weeral. Weerom.

Alleen: de antwoorden zijn lang en talrijk. En de kantlijn veel te klein.
Daarom dit bericht.

Herinnert u zich soms uw dromen als u wakker wordt?

a) Ja + ik ben een jongen + ik ben (op de dagen dat ik me mijn dromen herinner) nog vast in slaap als ik word gewekt
b) Ja + ik ben een jongen + ik ben (op de dagen dat ik me mijn dromen herinner) nog slechts licht in slaap als ik word gewekt óf ik word spontaan wakker
c) Ja + ik ben een meisje + ik ben (op de dagen dat ik me mijn dromen herinner) nog vast in slaap als ik word gewekt
d) Ja + ik ben een meisje + ik ben (op de dagen dat ik me mijn dromen herinner) nog slechts licht in slaap als ik word gewekt óf ik word spontaan wakker
e) Nee + ik ben jongen + ik ben meestal nog vast in slaap als ik word gewekt
f) Nee + ik ben een jongen + ik ben meestal nog slechts licht in slaap als ik word gewekt óf ik word spontaan wakker
g) Nee + ik ben een meisje + ik ben meestal nog vast in slaap als ik word gewekt
h) Nee + ik ben een meisje + ik ben meestal nog slechts licht in slaap als ik word gewekt óf ik word spontaan wakker
i) Andere

Dit is de legende bij de poll.
Past u niet in letterbakken, comment dan,
stil onze drang
naar weten. Beschrijf precies
uw eigen droomgedrag.

Antwoord! Het is voor de wetenschap.
Of toch voor die van ons.

Pegasus, even geduld

2009-03-12T06:28:00.001-07:00

...
R&M zijn nogal traag
en ook wel drukbezet met heel veel wereldse dingen
masterscripties e.a.

Wij starten gauw de voorbereidingen van Plan Pb

Onbetaalbaar

2009-03-05T03:05:00.000-08:00

Rosie heeft een grappige vriend die taaleigenaardigheden verzamelt.
Voor zijn verjaardag gaf ze hem een duo dat al heel lang door haar hoofd spookt: guur en onguur.
Het is guur weer. Het is een onguur type.

Wordt het type dan lief? On-guur?

Nee, doorgaans zijn ongure types kleerkastmodellen uit Suske en Wiske. Of zwarte silhouetten met oplichtende sigaretten op een straathoek.

Rosie zocht en vond een Dikke Van Dale.

Guur: schraal, bar.
Onguur: afschuwelijk, schrikwekkend, haveloos, bar.

De vriend zocht en vond het Taalunieversum.

Vraag
Is het onguur weer of juist guur weer?

Antwoord
Beide combinaties zijn mogelijk: onguur en guur kunnen beide uitdrukken dat de weersgesteldheid onaangenaam is.

Toelichting
Onguur is ontstaan uit het voorvoegsel on- en het Middelnederlandse gehuer, dat 'lief' of 'vriendelijk' betekent. Guur is in de zestiende eeuw gevormd uit onguur, en betekende oorspronkelijk (net als onguur) 'onvriendelijk, stuurs'.

Deze - op het eerste gezicht onlogische - vorming kon ontstaan doordat men niet meer begreep dat on- in onguur een negatief voorvoegsel was.

Tegenwoordig heeft onguur de volgende betekenissen:
- 'akelig, schrikwekkend' (zijn ongure tronie)
- 'ruw, gemeen' (ongure straattaal)
- 'bar, onaangenaam' (onguur weer)
De huidige betekenis van guur is vergelijkbaar met de laatstgenoemde betekenis van onguur:
- (van weer en wind): 'snijdend, droog en onaangenaam koud' (een gure noordenwind)

TILT!

(maar wat een onwijs gaaf verjaardagscadeau)

Een uur na Departuur

2009-03-03T04:35:00.000-08:00

Ik ben terug van Departuur.

Het hoofd vol van Stijn Vrancken, die ook vorig jaar voor mij de show stal.
Een vriendelijke spriet dandy/womaniser die krachtige poëzie schrijft. En die ook zeer leuk kan brengen.
Heerlijk. En grappig. En mooi.

(zijn poëzie he)

Stijn Vrancken lijkt pret te hebben in alles. Met alles. Met zijn hele lijf. Met zijn blauwe grinnikende ogen.

Verder Bernard Dewulf die over z'n dochtertje vertelt. Alles en iedereen glimlacht en wil meer. Méér verhaaltjes.

Het enige probleem nu is dat ik -na zo'n avond van knetterende liefdesgedichten (ook Marquez was van de partij)- niet goed kan slapen. En wat wil babbelen.
Bij voorkeur met Vrancken of Dewulf.

Wat me ook bijbleef is een zin van Carl De Strijcker. Hier komt ie.

Hier hang ik dan aan het gordijn
en miauw me blauw naar jou.

(kan je het je voorstellen, ja?)

Plan P...

2009-02-27T10:51:00.000-08:00

... wordt vervolgd:

Toen Pegasus s' ochtends de Blandijn betrad bleek het kruimelspoor verdwenen.
Of beter: opgegeten. Door vogels? of misschien door een conciërge...
Hadden we maar kiezeltjes gebruikt, of in elk geval iets minder lekkers.

Dus nu: even geduld, in afwachting van een nieuw plan:
Plan P b

P.S. Melanie heeft Pegasus gespot in het PC-Hooftpunt, maar heeft zichzelf moeten dwingen gauw weg te duiken achter haar PC.

Pegasus in blue

2009-02-24T12:21:00.001-08:00

Plan P viel in het water. Pegasus heeft gefaald.

Haar vriend, het Zwielpaard, bracht ons op de hoogte:
‘Pegasus laat weten dat ze het spoor bijster is. :)’

Pegasus, vraag het Zwielpaard-weet-al om hulp bij het kaartlezen.
Haast je, waag je opnieuw naar de trabla. Liefst morgenvroeg, de aanwijzingen kunnen verdwijnen.

Breng ons dan de laatste boodschap over en we regelen een nieuwe ontmoeting.

Boodschap aan Pegasus

2009-02-21T06:35:00.000-08:00

Pegasus, antwoord op dit bericht vóór maandag.
U staat vanalles te wachten.

Gisteren in de Geus

2009-02-19T04:17:00.000-08:00

...
Er werd gejazzjamd in de Geus, gisteren.
Wij zaten op een meter afstand van de toeter van de trompettist.

Het was een mooi ensemble: een pianist, een contrabassist, een gitarist, een trompettist en een drummer (een slagwerkist).

'Zeide gulder ready?'
Instemmende blikken, en ze schoten in gang. Virtuoze solo's, loopjes, ladders,
Nonchalant, alsof er niets aan was.

'Het is bijna een dierenbosfeest', zei Rosie. En toen zag ik het ook, het was opmerkelijk:
De pianist leek héél erg op de eekhoorn,
de drummer op de mier,
de trompettist op de relmuis,
de contrabassist op de sprinkhaan.

Maar toen was er een wissel van de wacht: een nieuwe zangeres zong mee.
En even later een nieuwe gitarist.
En de wacht blééf wisselen.
Want toen kwam een Gentse zanger op.
En een saxofonist.
En later nog een saxofonist.
En nog een jonge drummer.

Ze wisselden elkaar af: spelen, pinten drinken, spelen, pinten drinken.

En op het eind was er nóg een wissel van de wacht.
Toen mochten wij ook meedoen. Wij traden op als...
levende pupiter van de kleine trompettist.

Waarom R&M zijn zoals de eekhoorn

2009-02-12T03:19:00.001-08:00

...
De eekhoorn zat op een divan en at het ene stuk taart na het andere. Langzaam zakte hij achterover terwijl zijn buik dikker en dikker werd. Tenslotte was zijn buik zo dik dat niemand er meer overheen kon kijken. Vol ontzag dromde iedereen samen voor de eekhoorn die nog steeds doorging met eten, maar niemand slaagde erin, zelfs op zijn tenen, en ten slotte zelfs op een stoel, om over de enorme buik heen te kijken. Men hoorde wel het gerommel van de taarten, maar men kon er slechts naar gissen wat zich daarachter afspeelde, hoe hij daar uit zijn ogen keek, en hoe hij daar nog altijd at.

(Toon Tellegen)

Het was feest in Connaught Hall. Op lange tafels stonden grote schalen met gerechten. De ogen van R&M gleden meteen naar de laatste tafel.
Drie soorten taart. Chocoladetaart, aardbeientaart en citroentaart. Zonde die niet alledrie te proeven.

R&M aten, lepelden het ene na het andere stuk binnen, bleven eten.
Ze werden dikker en dikker.
En namen als toetje nóg een stuk taart, chocolade, die was de beste.
Ze eindigden op bed, niet in staat zich nog een centimeter te bewegen, met buiken als bollen, als tonnen, als bergen.

Oogverblindend Praag

2009-02-11T07:10:00.000-08:00

Oogverblindend mooi, de bouwsels daar in praag.

(Maar hoog. Men krijgt er zere nekken van.)

Oogverblindend moet de zon waarschijnlijk zijn, als die blikkert in de Moldau.

(al was er nu geen zon)

En toch. Het oogverblindendst zijn de shops.

Men weet niet waar men eerst moet kijken. Enkel dat er niet te kiezen valt.

Beeldjes, vazen en Swarovski kristallen.

waterlelies

paarden

katjes

een pauw met blauwe staart en ogen

Hello Kitty

Assepoester

en... en...

Daar staan ze dan, de Pragenaars, voor de vitrine

Smachtend naar een regenboogkristallen zeemeermin te kijken.

En dan zijn er nog oorringen, baboushka's en gladgelakte trekpoppen.

En, speciaal voor C & S: een andere vitrine, die even oogverblindend blinkt, en lonkt...

Harry en Herman

2008-12-22T06:23:00.000-08:00

Dit is een waargebeurd verhaal, over B. en J. die naar Amsterdam reisden om daar drie mensen te bezoeken:
- Anne-Sophie
- Harry (Mulisch)
- Herman (Van Veen)

Voorbereidselen voor het Harry-bezoek:
- eigen profiel verzinnen (intelligent, mysterieus en enigszins naïef en vleiend)
- krijtlijnen van het gesprek uitstippelen
- Mulisch-quotes uit het hoofd leren (één van A-S's grote talenten)
- pudding maken

Het was een dag van omwegen.
- Langs de Albert Heyn, voor roze koeken, stroopwafels en puddingpoeder.
- Dan de tram op, een steelpan met pudding in de hand.
- Naar het Leidsplein. Aanbellen bij Mulisch. Gesprek door de parlofoon

J: Hallo, bent u meneer Mulisch?
Harry: Hier woont geen meneer Mulisch.

Tweede poging:
B: Hallo, wij komen Harry Mulisch pudding brengen.
Harry: Hier woont geen Harry Mulisch.

Toen hebben we, B, A-S en ik, de pudding maar zelf opgegeten (in een Ierse pub).
Meneer Mulisch, had u maar opengedaan!
Het smaakte heerlijk.

Volgende bezoek: bij Herman in Carré.
Wat zong hij mooi. Zo mooi dat op het eind de mensen bleven klappen. En bléven klappen, klappen!
Bisnummer 1, 2, 3...
Toen staakte het geklap.

Tot... wij, met z'n drie, weer héél hard begonnen
en plotsklaps klapte heel Carré weer mee.
Bisnummer 4, 5, 6

En toen riep B., smekend: Spetter pieter pater!
Herman keek naar ons met zijn blauwe ogen
wou bijna gaan zingen

TOEN
een Hollandse roet in de pudding kwam gooien: Zing Anne voor me, ik heet óók Anne!

TSK!

Herman keek ons nog even aan, verontschuldigend, en zei: Sorry, maar het is al laat. Geen liedjes meer.

We keken sip maar toen...
vingen de podiumtechniekers aan:

Spetter pieter pater
Lekker in het water
Ga maar vast naar huis
Ik kom een druppel later

La-lalalalala-lalalalalala-lalalalalala
...

Rosies Kapperbezoek

2008-12-22T05:01:00.001-08:00

...

Het rijk van Kristof, kapper Kaprijke.
Klassieke muziek. Ijverig geknip en gekap. Goeie ouderwetse kapstoelen.
Heerlijk ruikende producten (vanille! vanille! Nu weet ik waarom Melanie zo tevreden was).

K.: Ah, ben je uit je toren ontsnapt?

De helft van mijn vlecht moest eraan geloven.

(neem in het vervolg gewoon de trap)

Kunstjes met slierten haar en scherpe mesjes, wat gefoefel met twee haardrogers en klaar! Nieuw haar! Nieuw jaar!

Stoerte

2008-12-18T06:58:00.000-08:00

...
Melanie en ik stonden op een hoek van een straat. Te babbelen en te verkleumen.
Maar vooral te babbelen.

Over stoerheid. Stoerheid is écht een interessant fenomeen.
(Hier bleef Melanie even hangen: wat is de zelfstandige vorm van stoer: stoerheid? stoerte? Stoerte klinkt wel nog stoerder dan stoerheid...)

‘Doen’ mensen stoer of ‘zijn’ ze stoer? Stoerte is misschien gewoon een aanpassing aan bepaalde omstandigheden.

Stoer en lief sluiten elkaar niet wederzijds uit. Zeggen dat iemand niet lief is omdat hij/zij stoer is zou zo'n redeneerfout zijn waarvan we ons de naam niet meer kunnen herinneren (aiaiai, sorry Braeckie).

Melanie opperde: als we nu aan iemand die écht stoer is gewoon het antwoord zouden vrágen.
Gewoon zo:
'Hé! We vroegen ons af: bén jij stoer, of dóe je stoer?'

Het risico is wel dat we klop krijgen. Stoere mensen delen nogal vlug klappen uit.

Mmm.
We overliepen even de kenmerken.

Iemand die altijd zijn/haar schouders ophaalt als je iets enthousiast vertelt
Iemand die alleen bier drinkt, zelfs bij het eten
Iemand die wil dat er voor hem gekookt wordt (enkel toepasbaar op exemplaren van het mannelijke geslacht)
Iemand met een leren vest
Iemand die enkel Herman Brusselmans of Jef Geeraerts leest
Iemand die af en toe vuilbakken gaat omshotten met zijn/haar maten

Wie is stoer en zou ons geen klappen geven?
We overliepen enkele bekenden en minder bekenden.
Wie?

Op dat moment fietste Rugzakske voorbij. Rugzakske is stoer.

Wij: ‘Hei Rugzakske! Ben jij stoer, of doe jij stoer?’

Rugzakske maakte bruusk rechtsomkeer en stopte met piepende remmen voor onze neus, vroeg ‘Wat denk je?’, slingerde zijn rugzakske over de ene, dan over de andere schouder en fietste weer weg.

Nog een kenmerk van stoere mensen: vragen met vragen beantwoorden.

De C.R.C. in actie

2008-11-26T01:55:00.000-08:00

Gisteren trokken R&M naar de Fatima aan de zwartezusterstraat.

Vanaf negen uur zouden de anderen arriveren.
Eentje zat er al de hele avond aan de bar te wachten.
Te wachten op R&M. Want R&M kwamen met een doel. Ze hadden twee dingen meegebracht. Harde en zachte.

Lang geleden kwam in de Fatima de Breiclub bijeen. De Breiclub is niet meer, R&M waren gekomen om de traditie nieuw leven in te blazen.

Met z'n drieën aan een tafeltje met twee kaarsen. Twee tonics en een glaasje kraantjeswater.

Ze stonden voor een moeilijke taak: zo geloofwaardig mogelijk breien al konden ze geen draad op de naald krijgen.
De redding kwam in de vorm van twee andere leden.

Ook al zagen ze geen steek bij het kaarslicht, ook al is Rosies vierkantjespatroon mislukt, ook al leek niemand echt een plan te hebben: de club is gered.

R&M zijn lid van een club. Een club die andere clubs erbovenop helpt.

De Clubreddersclub.

Het feestje van M.

2008-11-07T14:25:00.000-08:00

...
Rosie en Melanie hebben een vriend, Mathieu, die houdt van feestjes, themafeestjes, én van uitersten, tegengestelden.
Water en vuur...
Beach and Western.

R&M zijn beter in Western dan in Beach. Geen bikini's voor hen, tenzij in hun haar.
Maar beter dan een bikini in het haar is: een cactus in het haar. In Rosie's haar.
Zie zelf:

Rosie's dot-cactus was gevaarlijk. Gevaarlijker dan de pot-cactus op tafel... levensgroot en wandelend.

Er ontstond paniek, iedereen liep weg van de Gevaarlijke (maar Vriendelijke) Reuzencactus.
Het strand op het kot van Matthieu lag er plots heel verlaten bij. De visjes waren nog niet eens allemaal op.

Melanie en de Cactus liepen de deur uit, de koude in.

Uit de verte riep Mathieu riep hen nog iets na, het was het thema van het volgende Mathieu-feestje...

Het einde van de avond was er, maar in de verte was er alweer iets nieuws in zicht.
Een stipje dat groter en groter zou worden.

Melanie en de Grote Cactus sprongen op hun fietsen... die geen fietsen meer, maar hengsten waren.

Ze reden weg in gallop - het zand stoof op - en werden kleiner, en nog kleiner, tot ze zelf twee kleine stipjes waren, aan de horizon van Gent.

De verhalenvertellers

2008-10-31T06:58:00.000-07:00

...
Gisteren, in Gent, was er een Gratis-in-Gent-event. Iedereen die gisteren om 9u niet bij Betty in de Rococo was, had ongelijk. Want er werden de vreemdste, sterkste, kruidigste verhalen verteld die we in tijden hadden gehoord.

Over vervloekingen, menseneters, prinsen, Johanna's, Rosita's, en gebroken harten.
Allemaal waren ze echt gebeurd.
'Als ik het niet met mijn eigen ogen had gezien, had ik het zelf nooit geloofd, maar tóch was het zo, ik zag de tuinslang bewegen.'

Soms vergaten we haast te ademen. Tot... het meestal toch goed afliep. Gelukkig.
Al kwam er heel veel bloed bij te pas, en het verlies van heel wat lichaamsdelen.

Maar wij slurpten thee, en aten koekjes, en verslikten ons af en toe als het te spannend werd.

En dan was er ook nog Betty, de barvrouw, misschien wel het meest bijzondere verhaal van allemaal. We begrepen: ze was zélf het 'vleugje mysterie' in haar ijsthee. Ze bracht ons drank, en heel veel warmte. (Dat laatste stond ook op de kaart.)
En, tot slot, om ons te verwennen, kersen-amandellikeur, 'vóór jullie vertrekken, om de koude door te komen', 'omdat jullie zo goed in het decor pasten'.
De koude voelden we niet meer.

Benoeming van de BGF

2008-08-03T05:49:00.000-07:00

...
Melopee

Onder de maan schuift de lange rivier
Over de lange rivier schuift moede de maan
Onder de maan op de lange rivier schuift de kano naar zee

Langs het hoogriet
langs de laagwei
schuift de kano naar zee
schuift met de schuivende maan de kano naar zee
Zo zijn ze gezellen naar zee de kano de maan en de man
Waarom schuiven de maan en de man getweeën gedwee naar de zee

Paul van Ostaijen

Een half jaar te laat, máár: we hebben een titelachtergrond.
We hadden er ons geen betere kunnen wensen.

Dat allemaal dankzij Pieter Morlion. Die bij deze door Rosie & Melanie wordt benoemd tot ... Beste der Gentse Fotografen.
(brrravooo, brravoooo)

Zullen ze het halen?

2008-06-05T02:20:00.000-07:00

Bij deze post hoort een geluidsfragment:

Discover Klaus Badelt!

The battle of the Exams. Rosie and Melanie vs de Blok en het Examen.
Melanie bevecht moedig de Afleiding, Verveling en Eenzaamheid.
Rosie worstelt met taalkundigen die plots veranderen in Humpty Dumpty en haar dan vanop hun muurtje toespreken: ‘When I use a word, it means just what I choose it to mean--neither more nor less.’

Gelukkig staan ze er niet alleen voor.

Bondgenoten:
S.R.: schrandere krullenbol die altijd klaarstaat met raad en daad
JvD: zorgt met aanstekelijk enthousiasme voor iets om naar uit te kijken
C.Vdb: brengt een lichtere noot door de humor van situaties in te zien
A.R.: is anti-stress door haar relativeringsvermogen en nuchterheid

Magische dieren:
Rosie wordt geflankeerd door haar imaginaire leeuw. Voordeel: mag mee op mondelinge examens.
Melanie krijgt bijstand van haar Bonte Specht, die op schattige en ondeugende wijze steeds voor nieuwe hoop zorgt.

Elixirs:
Alpro Soya
Côte d’Or chocolade
Olijven

Let the battle begin.

Rosie zoeft langs de coupure op haar witte fiets.
Melanie stapt onversaagd de Blanden binnen.

Een harde strijd gaan ze niet uit de weg.
Bij de confrontatie is het ieder voor zich. Toch staan ze samen sterk.

Zullen onze vrienden slagen? Zullen ze het halen?
Zal ook dit avontuur eindigen met een groots vreetfestijn aan het thuisfront?

Dit was het resultaat

2008-05-22T01:22:00.000-07:00

...

Met héél veel dank aan de uiterst sympathieke fotograaf Pieter Morlion, die overigens een erg mooie blog heeft:

morlion.net

En ná de examens volgt de kroon op het werk.

De kers op de taart.

Dat waar het eigenlijk allemaal om te doen was:

Dan krijgt onze blog een nieuwe titel-achtergrond, als nooit tevoren.

BLISS II

2008-05-22T01:01:00.000-07:00

...
Maandag 19 mei. Een jongen genaamd Pieter Morlion trok zijn rode streepjestrui aan en stak zijn materiaal in een tas.
Hij wist precies wat hem te doen stond.
Hij wandelde naar de MacDonalds, alwaar hij één minuut voor 8 aankwam.
Hij keek wat rond zich heen, en dan naar boven, want uit de lucht kwamen vreemde - niet zo stoere - gilletjes. (En ook wel veel gelach).

Hij zag twee stipjes die langzaam groter werden, en zwaaide.
Het waren Rosie en Melanie, die zich hadden vastgeklampt aan hun paraplus.
Ze waren er blijkbaar in geslaagd van de Bagattenstraat naar de MacDonalds te vliegen, en landden nu zeer onelegant.

Pieter Morlion wandelde samen met Rosie en Melanie naar de graslei.
Daar haalde hij zijn materiaal boven.
En Rosie en Melanie hun paraplu.

Toen wandelden ze van hot naar her. En van hier naar daar. En van hier naar her.

Dit alles had een doel.
(Dat is iets voor de volgende post.)

BLISS

2008-05-20T03:05:00.000-07:00

...
Op maandag 19 mei, om twintig voor acht, belde Rosie aan bij Melanie.
Kom binnen, zei Melanie.

Als iemand anders op dat moment in de buurt was geweest, had die het meteen gevoeld: er stond iets te gebeuren.

Rosie en Melanie wisselden blikken van verstandhouding en glimlachten. Ze wisten precies wat van hen verwacht werd.
Ze gingen naar buiten en openden hun paraplu. Plots werden ze door een windvlaag de lucht in gezogen. Toch vonden ze het ongepast gilletjes te slaken. Stoer hielden ze zich vast.

Toen ze boven de MacDonalds vlogen, zagen ze beneden een rood stipje dat zwaaide.
Een beetje onhandig daalden ze neer. Precies op tijd. 8 uur stipt. Het moment van de Afspraak.

De jongen op de afspraak had vanalles bij zich. (Zijn identiteit blijft nog even geheim.)
R & M & de jongen wandelden naar de Graslei, waar ze vanalles uitspookten:

Ze gingen langs het water zitten.
Ze gingen op paaltjes staan (de jongen op vuilnisbakken)
Ze maakten hoge (of niet zo hoge) sprongen (van euforie?)
En de jongen werd bijna overreden door een bus (met een jolige buschauffeur erin)

Dit alles had een doel. Natuurlijk.
(maar dat is iets voor de volgende post)

Eén ding is duidelijk: Rosie en Melanie hebben op 19 mei één van hun levensdoelen vervuld.
(En hun grote paraplu kapotgemaakt.)

Anticipatie

2008-05-14T01:54:00.000-07:00

Er zit iets aan te komen... Iets spannends!

Heeft het veel zin dat ik dit schrijf?
Nee! Helemaal niet!

Alhoewel
Anticipatie is vaak net zo leuk als datgene wat men anticipeert.

(Hopelijk is iedereen nu razend nieuwsgierig.)

Feest

2008-04-28T00:19:00.000-07:00

Het verjaardagsfeestje van Mathieu was zoals feestjes van weleer. Nog eens echt een snoépfeestje.

In plaats van in de drank te vliegen, propte ik mij vol met Vliegende Schotels (aka Zure Hosti's) en zat Melanie aan de Zoete Popcorn.

(Én er was grenadine)

Het escaleerde van een beleefde ik-snoep-normaal-nooit schuchterheid tot een stuiterende symbiose van balonnen, servietjes, muziek, nagellak, Zure Veters, zeepbellen en zwierende jurkjes.

Dit deed ons denken aan een column van Bernard Dewulf die in de loop van de paasvakantie in De Morgen verscheen. Graag delen wij deze heerlijkheid met u.

Zak

Een zàk snoep.

Alleen al het opschrijven: oud genot en heilige vraatzucht komen terug.

Herinneringen aan zwarte muizen, rode slingers. Misschien stond ik toen te kijken naar de snoepetalage naast de kerk zoals anderen, nu , naar een lingeriewinkel.

Dat er iets wonderlijks in ons gebeurt bij het ledigen van een zak snoep was toen ook al duidelijk. Nu is het officieel: 'Snoepen zit in de hersenen', wijst onderzoek uit. 'Bij het eten van calorierijk voedsel wordt in de hersenen dopamine vrijgegevn, een 'prethormoon' dat bijvoorbeeld ook vrijkomt bij seks.' Wie dus een zak snoep ledigt, vrijt zich te barsten.

Vrijzucht en vraatzucht komen op hetzelfde neer: de betere hersenschim.

Maar het mag niet meer. Tenminste, het mag nog zuinig. Wie middelbaar snoept, moet de colaflesjes tellen.

Maar aan zuinig snoepen is niets te beleven. Het is gulzig, àlles, de héle zak, of het is niet.

Men vrijt ook niet met één dropje dij.

Misschien wel de grootste nostalgie is die naar het ongebreidelde snoepen. Zeven suikerwafels na elkaar. Nu heet dat 'family pack', toen was dat voor mij alleen. De kinderjaren als orgie van dopamine. Ik herken het in het kroost: haar vlechtjes herinneren zich haar eerste jaren van snoepmoment naar snoepmoment, zoals een gigolo de mooiste navels.

En minutenlang kan ze paaseieren bestuderen, een exegese van vorm en inhoud. De dikte van de chocolade in de oren van de haas. 'Kwaliteit', zegt ze dan. Of de onbekende inhoud achter geel, roze, paars zilverpapier. En weinig vindt ze zo heerlijk als wanneer ik meedoe. De vader die zit te watertanden boven haar hoogsteigen verzameling. Zoals ze dan zegt: 'Wil jij ook een eitje?', en mijn dwaze knikken dan.

En zoals ze zucht, gebogen over haar schat aan snoepgoed: het is het voorgeborchte van minnaars.

(Bernard Dewulf)

De Volder op Zolder

2008-04-19T11:30:00.000-07:00

De leukste les valt op vrijdag: Rituele aspecten van podium en mediale kunsten.

Filmfragmenten van Pasolini, beeldmateriaal van theatervoorstellingen, gestimuleerd worden om naar toneel te gaan, Wayn Traub die zichzelf komt verklaren.

Maar vooral: de belofte aan iets praktisch, iets creatiefs.

Schrijf een stukje alla De Volder, kom naar de Ceremonia-zolder, grimeer u en laat u gaan.

Probleem: Rosie worstelde met een deadline.

Melanie nam de koe bij de horens en schreef op een avond een stukje over de angst voor stiltes. En het krampachtig voortbabbelen over niets. Een stukje waarin het al schone gezeit wordt.

En dan de actie.

Mensen met vervormde gezichten in bevreemdende klederdracht in een ruimte. Licht. Muziek. Et voila: we waren bezig.

Een héle leuke namiddag.

Dat het ne leuke namiddag was. Kzeg dat het ne leuke namiddag was, zeggek.

Twas ne leuke namiddag. Léuk.

Vliegen

2008-04-12T01:23:00.000-07:00

...
Donderdagochtend.

Rosie en Melanie zitten in de les Vergelijkende Literatuurwetenschap. Vooraan, noodgedwongen. Achteraan is alles vol, want naar goede gewoonte zijn ze te laat gekomen.

De les is niet eens oninteressant, maar Rosie en Melanie kunnen niet opletten. Het lukt hen gewoon écht niet.

Ze horen geen woord van wat de professor met zijn huig-r aan het vertellen is

(ze aanbidden hem dus ook helemaal niet ofzo, zoals een bepaalde jongen wel eens durft te beweren. Als ze de hele les door stilletjes lachen is dat om wat ze elkaar vertellen, niet omdat ze de professor met zijn zachte stem gezamenlijk adoreren)

Rosie en Melanie zeggen tegen elkaar dat het leuk zou zijn als ze hier op de één of andere manier naar buiten zouden kunnen sluipen. Ze stellen zich voor hoe het zou zijn als ze plots ineen zouden schrompelen tot vliegen, terwijl iedereen gewoon ijverig verder noteert... en dan, na een kakje op het hoofd te hebben gelegd van iemand die ze niet zo leuk vinden, het auditorium zouden uitvliegen. Om dan weer hun oude vertrouwde vormen aan te nemen. (inclusief Rosie's roze jasje).

Van vliegen komt het gesprek op vliegen (het werkwoord vliegen bedoel ik).
Waarop Rosie en Melanie elkaar uitleggen hoe zij precies vliegen als ze vliegen in hun dromen.
Rosie vliegt zo: met zwemmende bewegingen de lucht doorklieven (wat wel écht zéér lastig is)
Melanie vliegt zo:
- ofwel idem Melanie
- ofwel flapperende bewegingen maken, tot je pijn krijgt in je armen en steeds harder moet gaan flapperen om in de lucht te blijven, tot je uiteindelijk zachtjes neerstort.
- ofwel in kleermakerszit in de lucht zweven zoals een fakir, en je dan voortbewegen via roeibewegingen.

Dan vragen ze zich af wat nu eigenlijk de gebruikelijkste vliegwijze is.
En ze besluiten dat het wijs zou zijn daar een poll aan te wijden.

(Dit bericht dus als verantwoording van de misschien wat vreemde nieuwe poll...)
(Waarop waarschijnlijk níemand meer zal antwoorden aangezien onze blog op sterven na dood was...)
(Een representieve poll zal het dus niet worden...)
(Nou ja, dan is dat maar zo...)

wij hadden nog tegoed

2008-03-16T09:05:00.000-07:00

...
Eerst en vooral: het spijt ons vreselijk voor de stilte...

Onlangs beseften Rosie en ik, plots, met een schok, dat het onvergeeflijk zou zijn niet meer te reppen over de bananenpoll

Maar...
*blos*
Wij moeten u teleurstellen:
nooit zullen we ECHT weten hoeveel mensen nu een banaan openen aan de kant zonder uitsteeksel...
(Al weet ik wel zeker dat het er minstens twee zijn)

Dat komt zo: er is gefraudeerd met het stemmen. Een niet nader te noemen persoon heeft - tegen alle regels in - meerdere keren gestemd.
(En dat nog eens lacherig toegegeven ook)

Niet beseffende dat het grote gevolg daarvan is:

Het mysterie van de banaan is nog steeds de wereld niet uit.
...

GENT!

2008-01-21T08:31:00.001-08:00

...
London is passé.
Gent is the future!

Omdat alles in Gent helemaal anders is dan London...
(veel hipper natuurlijk)

...krijgt ook de blog een nieuw kleedje.
een nieuw jurkje
een nieuw jasje

(jaja, de letters hebben niet voor niets de kleur van Rosie's nieuwe Primark-jasje.)

Alles anders dus! Vernieuwing!
Alleen Rosie en Melanie zijn nog geen haar veranderd.

Happy New Year

2008-01-01T04:39:00.000-08:00

...
Toen Rosie en Melanie de stad London uitreden zagen ze plots iets bijzonders door het autoraampje. Nee, niet iets, iemand bijzonder.

Ze ontmoetten iemand naar wie ze in vroeger tijden zeer lang op zoek waren geweest. Maar die ze nooit hadden gevonden. Tot nu, nu ze hun zoektocht al bijna waren vergeten.

Maar ze knikten, want inderdaad, zo en niet anders was het dat deze ontmoeting moest gebeuren.
En op dít moment. Op het einde én het begin van een legendarische tijd.

Toen reden ze weg, de lifter lieten ze staan. Ze reden naar Gent. En naar 2008.

En Melanie zei tegen Rosie: Laten we liften. Naar anywhere.
En Rosie zei tegen Melanie: Ja dat is goed.

En ze zwaaiden nog even naar de lifter, en hij zwaaide terug met zijn vrije arm.

Laatste bericht directly from London

2007-12-30T01:13:00.001-08:00

Gisteren hebben Melanie en ik iets zéér vermeldenswaardig meegemaakt, e doch zal het verslag moeten wachten tot we thuis zijn.

Nu hebben we het te druk met inpakken, afscheidnemen, vertrekken, onderweg zijn en aankomen.

Dit laatste bericht directly from London is dan ook haastig bij elkaar getypt in mijn lege -maar nog steeds ontzettend warme- kamer in Hampstead.

Melanie staat nu al face-to-face met de moeilijkheid onze drie maanden Londen in een 'kleine auto' te krijgen (de zombie moèt mee).

Wij groeten jullie -voorlopig- een laatste keer met: 'Lots of Love from London'!

Update: Lord Cameron 116

2007-12-29T10:18:00.000-08:00

Met dank aan:

Kathleen Slalina & Albrecht (Danke) Handke

Anna & Laura

Pluisje, Foes, Koes, Zoé, Goesje, Moes, Boesje & Meesje

Nonkel Plok

Patricia Chandler

Transport for London

Karlien

Eline

Aïn

Berty & Gerty

Toneelkamp 2007

De Morgen

Diverse cultuur-huizen in London

Absolute Vintage

King’s College

Hampstead Bar

Côte d’Or

YO! Opera Festival

Harrods

en Judith.

What everyone should know about the 25th of december

2007-12-28T12:12:00.000-08:00

Kerstdag in Londen is heilig. Echt écht écht heilig.
Vierentwintig december: wij wokten, dronken wijn, aten fruitsla, gingen naar een kerstmis(mis).
MAAR.
Klokslag twaalf: geen bussen, geen tube, geen treinen meer.

In LONDON?

We couldn't believe it.
Drie zatte zotten op Finchley Road brachten ons opheldering:
No busses tonight.
And none tomorrow.
Take a cab.

Melanie, Bram en Thomas namen een local licensed cab op de Kidderpore Avenue. Óp naar het centrum van London.
Ik wuifde hen na.

I was stuck in Hampstead on Christmas day.
But actually I didn't mind at all..

Wishes from a Ferris wheel

2007-12-22T16:21:00.000-08:00

Wishes from Rosie and Melanie

2007-12-22T14:38:00.000-08:00

...

Beloning voor de oplosser van de rebus

2007-12-08T01:54:00.000-08:00

...
De scène uit Trainspotting die de harten van Rosie en Melanie deed opspringen:

Bij Pat in Yorkshire

2007-12-04T06:09:00.000-08:00

...
Het begin: een coach van London naar Yorkshire.

Het landschap gleed voorbij en wij vulden de tijd met imagining hoe onze host zou zijn.
Hoe haar huis zou zijn.
En haar katten.

Én het eten. Natuurlijk. Want dat was het enige wat ons was verteld: They feed you well.

De bus stopte en daar stond ze: Patricia Chandler. Met een Engelse a.
Een oude dame met een warme rode jas en wit haar.
Die onvergetelijke dingen zei.

Aan de traffic lights: Shall we push that button, in case it does something?

We bezochten York Minster. Een enorme kathedraal. The seat of the archbishop of York.

Patricia betaalde voor ons. Ietwat verbazend, met kredietkaart. I insist. It's only plastic money, so I won't notice.

In een slaapverwekkend warme auto reden we naar Thirsk. Rond 4 p.m. I try to avoid driving in the dark.

Naar een huis vol potjes (expiry date: october 1986), boeken, beeldjes, tapijtjes, kadertjes en valse bloemen.
En zonder tv of computer.

Alwaar drie katten en een heleboel ganzen, eenden en kippen ons opwachtten. Om gevoederd te worden. (Het varken was overleden.)

Wij werden ook gevoederd. Yes, she fed us well indeed. We kregen chocoladecake. En thee.

Pat: Would you like tea? No no, probably not...
Wij (naar elkaar kijkend): uhm yes, actually we wóuld like to have tea.
Pat: Milk?
Wij: No thanks.
Pat: No milk? Are you certain?
Wij: Yes we are.
Pat: Those Belgians. How does your prime minister, Mister Haan (ze doelt op De Haene) drink his tea? Without milk?
Wij: He probably drinks coffee in stead of tea.
Pat: O dear. Those Belgians.

De katten heetten Oscar, Ginger en Scallywag (the naughty one, won't eat his medecine). Ze waren enorm, harig en ros. (Nee niet ros. Ginger.)

Gesprekken tussen Patricia en haar katten:

Pat: They don't have a government, do they, Petkins? They do perfectly without one.
Ginger: (spint)

Pat: O you naughty cat. You like the fuss, don't you? You'll miss the fuss when the Belgian ladies are gone, won't you?
Scallywag: (spint)

Pat: Let's put on the radio, shall we, Oscar? See if Belgium has a government yet.
Oscar: (spint)

We kookten samen.
Met ontstellend grote hoeveelheden echte boter. They say it makes you fat, but I like it.
Én rozijntjes. In alles. Yes, I like sultana's.
Én room. 'I think the cream is in a tipping stage now.'

En gingen toen slapen in een zeer warm bed in een zeer koude kamer.

Zeer behaaglijk. Dankzij de zeven lagen spreitjes en breikleedjes en dekentjes. (Net de prinses op de erwt. Onder de erwt.)

We woke up. Ontbeten. (Pat was naar de kerk.)

En gingen de misty moors bekijken. 'We're in the clouds now.'

En een vervallen kasteel. I am a life member of the National Trust. Can we get in for free?

En een monastery. Waar Patricia zélf nog had gewoond. En waar elke zomer daffodils bloeiden. Die elk jaar in een boeketje naar de Queen Mother werden gestuurd.

De avond begon weer om 4 p.m. We scrabbleden. En praatten.

'The English should have the euro. But they won't. Because they want the pound. They should have the euro and call it 'pound'.

'I once tried to make a Christmas cake, but I mixed up the proportions. Turned out that I could make eight cakes of it. So I put them in the freezer and we ate one of the cakes each year. For eight years.'

Dat was het dus. De bus naar London wachtte niet.

Maar wij zijn in Yorkshire geweest. En hebben toch voor twee dagen bij de fantastische Patricia Chandler gelogeerd.

(Who fed us well indeed.)

Rebus

2007-11-30T03:41:00.000-08:00

In Londen zijn dingen soms gratis. Zoals gisterenavond in the Prince Charles Cinema.
Wie ging er heen? Rosie, Melanie, Bram, Thomas, Urs, Anna, Rachel en honderden andere mensen.

Zeer goede film. Zeer bekend ook. Spijtig genoeg zijn we de naam vergeten. We namen gelukkig wel een heleboel foto's. Welke film beelden we uit?

Melanie: . . . . . + Rosie: . . . . . . . . = . . . . . . . . . . . . .

Umbrella

2007-11-22T03:15:00.000-08:00

...
Soms loop je over straat - onoplettend - en plots komt iemand recht op je af. Een passer-by die je moet kruisen.
Je ziet het te laat.

Je wijkt uit naar links.
De ander ook. Op hetzelfde moment.
(verwarde gezichten)
Je wijkt uit naar rechts. Gehaast. In een reflex. Een poging om de situatie op te lossen.
De ander ook. Op hetzelfde moment.
(lachtende gezichten)

Dit is één van de dingen waar ik in één klap goedgezind van kan worden.

Gisterenavond liep ik over straat. In een Londense plensbui.
Met natte voeten.
(één van de dingen waar ik in één klap slechtgezind van kan worden)

En met een paraplu. (Gelukkig maar.)
Zeer onoplettend, denkend aan mijn natte voeten.

Toen kwam er plots - ik zag het te laat - iemand recht op mij af. Ook een parapludrager. We moesten kruisen.

Ik deed mijn paraplu omhoog.
Hij ook.
(verwarde gezichten)
Ik deed mijn paraplu omlaag.
Hij ook.
(lachende gezichten)

Of hoe men best wel gelukkig kan zijn met natte voeten.
...

Banksy groet ons.

2007-11-17T05:56:00.000-08:00

(of tikt ons op de vingers?)

Dit vond ik in mijn kamer. Aan het prikbord.

Hier beland op uiterst mysterieuze wijze.

Another Banksy intervention.

...

We gaan naar Yorkshire!!!

2007-11-17T03:59:00.001-08:00

Details of your visit:

Application 5787

Summary of those involved

Student: Rhea Vanhellemont
Institution: Kings College London
Regional Organiser: Mabel Winson
Host: Ms Patricia Chandler

Dates

Type of visit applied for: weekend
Confirmed visit date: Fri 30 Nov 2007

Accompanying persons details

Student intends to visit with a friend: Yes
Name of accompanying friend: Judith Van Doorselaer
The institute the friend is attending: Kings College London
Student is prepared to share bedroom with friend: Yes

Some information about your host

Ms Patricia Chandler

Background details about this host, spouse or partner and family

Host main contact name: Patricia Chandler
Host title: Ms
Host gender Female
Host profession: Retired teacher
Host nationality: English
Age range of host: 60over
Religion of host: C of E
Number of of adults in household: 1
Number of cats: 3
Other pets: pig, chickens, geese, ducks

Nearest coach station: Thirsk
Train station: Thirsk

Interests indicated by this host

Reading: Yes
Gardening: Yes
Walking: Yes
Any other activities: Can speak French

London is druk

2007-11-15T14:33:00.000-08:00

Maar als het avond wordt
en nat ligt

dan kan de straat soms zeer mooi blinken.

The Posh Day

2007-11-15T13:22:00.001-08:00

Op woensdag 17 oktober besloten Melanie en ik een Posh Day te houden.

Ons doel: de nieuwe Maclook op ons gezicht krijgen in Harrods.

We hadden de Alexander McQueen afdeling al gezien toen we net kastanjes hadden geraapt in Hyde Park. Verwaaid, slordig en onvoorbereid vielen we toen Harrods binnen. Geen blik werd ons gegund.

Daar lieten we het niet bij.

We waren bereid - schoorvoetend - Harrods een tweede kans te geven.

Met onze deftigste kleren. Met hakken aan. Én een licht arrogante en dure uitdrukking op ons gezicht.

It worked.

‘Ladies, do you want to try the new Gucci parfum?’

‘Miss, can I offer you a complimentary makeup consultation?’

‘Good afternoon. Do you want to try our new bodylotion with vanilla?’

Mabanee, wij willen de Maclook!

Zéér vriendelijke mevrouw: ‘Can I help you?’

Rosie: ‘I want the look of the picture.’

Zvm (verbluft): ‘You want the whole look?’

Rosie (kijkt vragend naar Melanie: help!)

Melanie: ‘yes.’

Zvm: ‘Are you sure?’

R&M: ‘ehm... yes...’

Zvm: ‘the Maclook includes thick black eyebrows; it is very extravagant.’

R&M: ‘Yes but we like it very much..’

Zvm: ‘you are the first one to ask. I’ll do it!’

Een uur later was ik een eerder afschrikwekkende Egyptenaar geworden.

Als men er posh (of Cleopatrisch) uitziet moet men ook posh eten.

Wij aten één schoteltje in de hipste Sushibar in Londen. Dat konden we nog net betalen.

Signs

2007-11-07T10:05:00.001-08:00

The Londoners are very much holding our hand. Overal waarschuwingen, richtlijnen en verboden. Een verzameling van de meest typische, meest bemoederende en meest vreemde signs die we tegenkwamen.

Alles Liebe of Waarom het leven van Rosie en Melanie zo absurd is.

2007-11-06T08:48:00.000-08:00

...
- R & M namen de tube, de bus, het vliegtuig, de bus, de trein en de bus, de trein, de bus, de bus, het vliegtuig en de tube. Om voor één dag niet in London maar in Utrecht te zijn.
- vertrokken drie uur te vroeg omdat Rosie anders haar presentatie nog had kunnen doen.
- liepen over de Rotterdamse melkweg.
- belandden in een bos voor een gesloten poort.
- werden zeer vriendelijk opgevangen door een Indische sekte.
- speelden viool voor de sekte en kregen eten in ruil.
- sliepen in iets wat heette Fort aan de Klop.
- speelden viool in een barokopera. Gekleed in lompen.
- Veel liep mis. Toch was er veel applaus.
- De terugweg: R & M zagen voor de eerste keer in hun leven vuurwerk van bovenaf. (ter ere van Guy Fawkes)
- kwamen weer thuis in London.
- voelden zich alsof ze eeuwen waren weggeweest. Het waren maar drie dagen.

Shibboleth van Doris Salcedo

2007-11-06T07:43:00.000-08:00

Het nieuwe kunstwerk in the Turbine Hall van Tate Modern. Op woensdag 10 oktober namen Melanie en ik de twee andere Gentenaars ermee naartoe.
Het is wel degelijk gewoon een enorme barst in het gewapend beton.

A Shibboleth is volgens de Oxford English Dictionary a word used as a test for detecting people from another district or country by their pronounciation; a word or sound very difficult for foreigners to pronounce correctly.

Een manier om mensen van elkaar te onderscheiden dus.
Zoals de Christmas Elf zei: 'I can hear you're from Belgium. It's just the way in which you pronounce deuwnt.'.

In de Tate zelf vertelden ze dat het woord verwijst naar een verhaal uit de Bijbel.
De Ephraimites die over de Jordaan rivier vluchtten, werden tegengehouden door hun vijanden, de Gileadites. Het dialect van de Ephraimites bevatte geen sh klank, diegenen die het woord shibboleth niet konden uitspreken werden gevangen en gedood.

A shibboleth is een symbool van macht: de macht om te veroordelen en te doden.
De vraag die ons werd gesteld was: wat is de betekenis van zoiets gewelddadigs in een museum van moderne kunst?

Onze welgemeende excuses

2007-11-06T07:27:00.000-08:00

...
Soms gebeuren hier in London dingen waarvan men niet anders kan dan vinden: Ja! Moet op de blog beschreven worden!

Maar als we dat niet doen
(wegens te druk of wegens slipped our minds)
is er ook nog een tijd om in te halen wat we vergeten waren.

Nu!

Met als gevolg dat alles op zijn kop staat hier op deze blog, einde vóór begin komt. Voor ná achter komt en achter vóór voor.

Misschien is dat wel goed. In London staat ook alles op zijn kop.

The Royal Orchestral Society

2007-11-05T14:34:00.000-08:00

Melanie en ik hebben eindelijk een orkestje gevonden.
En wat voor één!
Een orkestje vol ouderen van dagen. Oude vrouwtjes met reusachtige ronde brillen, maar vooràl een hele hoop schattige oude gentlemen. Met het allermooiste Britse accent.
'This is your first appearance here?'
Zo vertederend.

Sibelius Symphonie Nr. 2. Mijn collega's knikken en lachen bemoedigend naar achter: 'you're doing a good job, girl!'

Meet Joe and Janet the violaplayers. Meet de ongelooflijk vriendelijke man van de partituren. Meet de dwarsfluitspelende, lichtjes mankende, superschattige oude gentleman die voor de tea and biscuits zorgt. Meet de vrouw die ons doorheen een wirwar van gangen en deuren naar de repetitieruimte bracht.
'We go in through that door. We might come out the same way or through that gate overthere. It depends on which he leaves unlocked.'

Oude ventjes zijn bijna van het schattigste dat er is. We willen er later absoluut zelf een. En mocht het gebeuren dat we zonder zitten dan weten we al waar we ze vandaan kunnen halen!

Halloween

2007-11-04T06:08:00.000-08:00

We made a new acquaintance on Halloween.
Niet vreemder dan andere acquaintances die men in London maakt.

Het ding hangt niet meer in de Halloweense nacht. Wij hebben het gestolen en getemd.

Het grijnst nu zeer lieflijk.
(Maar jaagt toch al Melanie’s bezoekers weg. Vreemd.)

Peace of Mind

2007-10-27T14:01:00.001-07:00

.
Connaught Hall. First Floor.
Precies in het midden van de gang is een conference room.
Met een venster in de deur.

Melanie kijkt graag stiekem naar binnen.
Naar de mannen in pak.
Of de Anonieme Alcoholisten.
Of de zakenvrouwen die schema’s maken op blackboards. Zoals Lynette in Desperate Housewives.

De vergaderaars kijken ook graag stiekem naar buiten. Als de voorzitter het niet ziet.

Naar Melanie als ze op blote voeten en met onfatsoenlijk kapsel uit de douche komt.
(En zo vlug als ze kan voorbij het raampje rent.)

Het beste aan de vergaderingen is wat er overblijft als iedereen weg is.
Koekjes. In papiertjes. Vele soorten. Vooral de Custard Creams zijn heerlijk. Onweerstaanbaar.

Soms is de drang te groot. Dan sluipt Melanie naar binnen en steelt de Custard Creams. Ze kan het echt niet helpen.
Achteraf voelt ze zich schuldig. En vooral zeer stom. Volwassen mensen stelen toch geen koekjes. De andere bewoners van Connaught lopen voorbij het venstertje zonder zelfs hun pas in te houden. Zonder zelfs de moeite te nemen naar binnen te kijken.
Melanie begrijpt niet goed waarom zij zo anders is dan de andere bewoners.

Tot vandaag. Vandaag heeft Melanie op het vervloekte Facebook een nieuwe groep gejoind:

Connaught Floor ONE! You wish you could be on it.

Beschrijving van de group:

The luckiest people in Connaught...
Just one flight of stairs...
And constant supply of biscuits and tea in the meeting room...

Vanaf vandaag kan Melanie met een gerust hart koekjes stelen.

Radiance

2007-10-23T06:40:00.000-07:00

...
Deze ochtend. Ik ging de deur uit, nog half sluimerend.
Toen zag ik dat ook London in een soort droomtoestand verkeerde. Het was winters koud, de zon stond nog laag en het was alsof een enorme filmspot de straten verlichtte.

Ik was laat voor mijn les, (as usual). Dus maakte ik foto’s al rennend. Foto’s van de weg naar school. Die voor één keer heel wat minder doordeweeks leek.

London ziet er altijd zo radiant uit.

(Ik doe hard mijn best jullie dat te laten geloven.)

It's only three pounds

2007-10-20T13:43:00.000-07:00

Melanie en ik overliepen wat je zoal kan krijgen voor drie pond in London en kwamen tot dit vreemde lijstje:

- een T-shirt op Portobello Market

- een glas wijn in Gaz’s

- een boek

- negen Danish cinnamon whirls in Sainsbury’s

- een oranje schoteltje in de Sushibar van Selfridges

- Chinees buffet à volonté

- een make-up sponsje van Alexander McQueen

- twee metroritten

- vier duracell batterijen

- twee croissants in een tubeshop

- een zachte mok van Habitat

- tweehonderd gram Jelly Belly’s

- twee keer wassen en drogen

- een glossy magazine

Gaz's Rockin' Blues

2007-10-20T07:32:00.000-07:00

...
Gaz's Rockin' Blues in Soho. Wij gingen erheen.
Een club voor kunstenaars met hoeden. Bárstensvol ideeën (de wereld is aan mensen met ideeën).
En ook wel wat voor the common herd. Gelukkig maar.

We gingen erheen met King's Players, theaterlieden. Britse dandy's, vreemd maar very interesting indeed. Very.

Mensen die we hebben ontmoet en niet zullen vergeten:

iemand die zich verloren voelde omdat hij niets roods droeg vandaag.
...
Lily Allen (in de verte)
...
iemand met een idee voor een minimalistische film (jaja, de wereld is aan mensen met ideeën): een kamer waarin niets gebeurt, behalve een mier die voorbijkruipt. Je ziet het of je ziet het niet.
...
Shakespeare in love.
...
zwarte creep named Richard. In French 'Richaar', zei hij. Onze eerste Richard ooit ontmoet. Wat een desillusie.
...
mooie filmmaakster met Emma Watson-accent.
...
twee aziatische creeps. De ene vroeg: 'Do you think I'm beautiful?' De andere kon niet praten. Alleen grijnzen.

De muziek was van het beste soort. Blues, reggae, rock'n roll. En een zanger met tanden als Jacques Brel.

Idee van Rosie en Melanie voor de toekomst: rock'n roll-les volgen.
Niet dat het er ooit van zal komen. Maar het is een idee. En de wereld is aan mensen met ideeën.

Quotes

2007-10-15T12:15:00.000-07:00

...
Min Wei: 'My name is Min Wei Ling.'
Rosie: 'And what does it mean?'
Min Wei: 'No no! It is just Min Wei Ling.'
Rosie: 'Yes, but does it mean something?'
Min Wei: 'It is just Min Wei Ling. Ok?'
Melanie: 'Yes, and what does it mean?'
Min Wei (pakt papier en een bic): 'It is MIN WEI LING.'
Rosie en Melanie: 'aaaaah ahzo jaa aah ja ok...'
Min Wei: 'Ok? Just Min Wei Ling.'

Rosie: What do you study?
Amerikaan: War studies.

Brazilian boy (at party): Now I am very friendly, that’s because this is a party. Normally I’m not that friendly.

Melanie (over bier) (op zeer onstoere wijze): 'Ge giet dat eigenlijk binnen gelijk soep.'

Rosie (tegen Italiaan): 'Ciao!'
Italiaan: 'Oh! Parlate Italiano?'
Melanie: 'No, just ciao. Ciao!'

Melanie (overdag): Hi!
Brazilian boy: (zwijgt en kijkt naar de grond)

Friederike: ‘... und dann, mitten in der Nacht wachte ich auf und fragte mich "Wo sind eigentlich meine geschnittenen Karotten?"'

Dalila (tegen Rosie): 'Weet ge, gij bent zo iemand die ge niet in 't echt kunt tegenkomen. Allez ja, ik associeer u zo met the Underground. Iemand die geobsedeerd is door vogels.'

Rosie: What do you study?
Amerikaan II: War studies.
Rosie: So you probably have a lot of history courses.
Amerikaan II: No it’s mostly about the future.

David: Ik schrijf ook gedichten. Zeer mooi. Zeer mooi. Zeer mooi geschreven.

Shaf (zomaar opeens): I have quite a small tongue actually.

De knipogende Jezus: *knipoog*

Martijn: 'Wooow Doppe ik stelde mij u ineens voor met kokosnoten aan uw oren. Echt sjiek.'

Hugh Grant: Would you like a cup of tea?
Rosie and Melanie: No, thanks.
Hugh Grant: Coffee?
Rosie and Melanie: No.
Hugh Grant: Orange juice -- probably not. Something else cold -- coke, water, some disgusting sugary drink pretending to have something to do with fruits of the forest?
Rosie and Melanie: No, really.
Hugh Grant: Would you like something to nibble -- apricots, soaked in honey -- quite why, no one knows -- because it stops them tasting of apricots, and makes them taste like honey, and if you wanted honey, you'd just buy honey, instead of apricots, but nevertheless -- there we go -- yours if you want them.
Rosie and Melanie: No
Hugh Grant: Do you always say 'no' to everything?
Rosie and Melanie (look at him deeply): No.

David: 'Geschiedenis van de Nederlanden? Ahja ik ken dat. Dat is met een prinses in een bos die dan gered wordt. Zeer mooie verhalen he.'

Jonne: 'Ik heb wel mijn broek nog niet aan, maar kom maar binnen.'

Widget: *lacht*

Hilary Swank: *lacht*

Shaf: 'I do not fear death.'

Min Wei (op haar blog): October 11, Happy dinner. “那个笔是怎么能让它转起来的？”我一怔：“什么笔？”Doppe和Judith马上接上说：＂就是你今天和教授讨论问题的时候把笔拿在手里转的那个小把戏。＂我呆了２分钟，然后明白过来他们在说我不自觉地出现的那个转笔的习惯，敢情他们上课的注意力都到我的手上了。。。“我也不知道我怎么会弄的，总之现在习惯成自然了。”“那样很ＣＯＯＬ！”Judith说

I’m a little tea-leaf*

2007-10-11T12:33:00.001-07:00

Zeer toevallig. Mijn eerste keuze om weer thuis te raken van op Melanies kot was de metro via Victoria line (de lichtblauwe). Unfortunately, there were no services on the Victoria line in all stations.
Dus nam ik eerst de Northern line (de zwarte) naar Embankment, daar de Circle line (de gele) naar Westminster en tenslotte de Jubilee (de grijze) naar Finchley.

Op de Circle line zag ik een Widgetposter nét boven de deur. Tralala, en die hing een beetje LOS.
Aan Westminster trok ik de Widget in één beweging uit z’n kader en marcheerde de metro uit onder afkeurend tonggeklak en getsk van de achterblijvers.
Mijn Widget hangt nu breed-lachend in room 116, Lord Cameron, Hampstead.

*tea-leaf is rhyming slang voor thief

Spotting Banksy II

2007-10-11T02:11:00.000-07:00

Onze Banksyklopjacht ligt niet stil. Nee. Dat lijkt maar zo.
(Noem het maar stilte voor de storm.)

Maar wij houden u graag op de hoogte van de vorderingen.
Wij stuurden deze mail naar het British Museum:

Dear Mrs./Mr.

We are four students of King's College London and we do research on the topic 'What is art? Challenging the boundaries.' Therefore, we would like to see 'Early Man Goes to Market' by Banksy, which is currently not on display anymore. We would very much appreciate it if you could show it to us nonetheless. The man at the information desk told us we could e-mail you.

Yours sincerely,

Judith Van Doorselaer, Melanie Blandin, Rhea Vanhellemont and Rosie Bloch

Nu is er eindelijk een antwoord:

Dear Ms Van Doorselaer

Thank you for your enquiry. Unfortunately the artwork you are looking for does not belong to this department but to Prints and Drawings. Your request was passed on to Maureen Welby in Prints and Drawings last week and hopefully you will hear from her soon.

Kind regards

Samantha Wyles

Nog even geduld dus. De doorbraak zit eraan te komen.

Memento voor de kok

2007-10-08T12:47:00.000-07:00

De kok is ontslagen.

Geen kok zó vriendelijk als hij tegen Rosie en mij (ook wel omdat wij zijn taarten altijd prezen.)
Geen kok zó trots op wat hij heeft gekookt.

Op een dag vroeg hij ons om hem een briefje te schrijven waarin we zegden hoe lekker we z'n eten vonden. We beloofden het, maar vergaten het.

Vrijdag keek hij ons zeer triest aan en vroeg waarom we geen briefje hadden geschreven. We zeiden: we'll do it right now!
Hij gaf ons een pen en een papier waarop stond: Petition for the chef.
Wij: Oh no, are you going to be fired?
Hij: The manager will decide. Perhaps I won’t be here anymore on Monday. But could you please talk to the manager?
Hij gaf ons haar naam en nummer:

Clair Alyewood: 077/0881650

Wij vergaten haar te bellen. De bitch heeft de kok ontslagen.

Vlagen uit surreële gesprekken op feestjes

2007-10-07T14:03:00.000-07:00

(...)
Jongen (waarvan ik de naam vergeten ben): So where do you come from?
Melanie: Belgium
Jongen: Oh, nice. So you speak French?
Melanie: (Tsk. Voor de zoveelste keer.) No, Dutch.
Jongen: Oh what a coincidence! I had a strange dream last week, really. I dreamt that I was reborn as a Dutch boy.
Melanie: What a coincidence!
Jongen: Really. A wild dream it was. And it felt so great, you know, being a Dutch boy.
Melanie: How did it feel?
Jongen: I don’t know. I only remember that I was very poor and I was living on the countryside and it stank there.
Melanie: (Oh God. Ik moet echt zorgen dat hij blijft doorgaan.) Yes, Belgium countryside stinks.
Jongen: But that didn’t matter because I was really happy there.
Melanie: (Judith! Concentreer je. Zorg vooral dat hij niet ophoudt) Oh, that’s nice. So how did you look in your dream? Were you blond?
Jongen: YES! I was! How did you know that?
Melanie: I don’t know, I just thought you might have been blond.
Jongen: Oh.
(...)
Jongen: But you know what was most interesting about my dream?
Melanie: No?
Jongen: It was set in the 1920s.
Melanie: That’s really interesting! What would that mean?
Jongen: I think it means that I was a Dutch boy in a former life.
Melanie: Oh! Waaaw! And do you think that you will be reborn again after this life? (Hahaha! Ik houd het haast niet meer.)
Jongen: Yes, I believe so.
Melanie: I wonder in what country you would be reborn.
Jongen: I don’t know. But I’ll calculate it. I need a globe for that.
Melanie: Let me know if you’ve calculated it.
Jongen: I will.
(...)

Chance. Luck. And Joy.

2007-10-06T14:18:00.000-07:00

Ik was hem net bijna vergeten.
Maar daar was hij weer.

(is this love?)
(haha)

My Fair Man

2007-10-06T13:58:00.000-07:00

Sommige mensen praten niet in Londen. Maar zingen (en schreeuwen onverstaanbaar).
Het leven is een musical in Portobello Road.

Rosie's Lecture Notes uit Multilingualism

2007-10-06T13:41:00.000-07:00

Indianisms

e.g.: Innit > they’re my mum’s youngest sister, innit?

Cousin brother and cousin sister > S.E. would say: female/male cousin

Global teenage language

‘like’ be+quote

e.g.: I’ll be like: “yeah”

Up-speak/Australian questioning intonation

e.g. I didn’t like [learning it↑]

Black talk

e.g.: wha gwan (= hello)

I’ve got to chip (= walk away quickly)

Seen (= I understand)

It is typically felt that certain dialects/varieties belong to certain groups.

You have to be very cautious about ‘authenticity’.

Ik mag niet lachen. Judith snuift en ik hoop dat we nu niet de slappe lach krijgen.

Het is heel gevaarlijk, want ik moet mij zeer erg inhouden. Als ik me niet zou concentreren zou ik echt uitbarsten! Man toch.

Plots wordt alles grappig. Lastig hoor. Ik heb dat iets te vaak tegenwoordig.

Hopelijk kan ik hier snel weg.

Nu weet ik hoe Thomas en Raphaël zich voelen als ze de slappe lach krijgen in volle zaal zonder zichtbare reden.

Als ik me blijf concentreren op mijn geschrijf gaat het beter. Ik mag ABSOLUUT niet naar Judith kijken.

Uh oh. En alles valt heel de tijd van deze lastige minieme tafelachtige dingen. Waarom heb ik ook zoveel papieren. En geen perforator. Verdikkeme.

She's back!

2007-10-05T15:43:00.000-07:00

Banksy-speurtochten hebben zo hun voordelen...
Ze leiden misschien niet altijd naar Banksy, maar ze leveren ons wel mooie momenten op. Zomaar toevallig. Right place, right moment.

Melanie en ik waren het beu om onwetende vreemden aan te spreken en besloten even langs Tate Modern te gaan: daar waar de echte kenners huizen.

Bij Tate bleek net een oude bekende gearriveerd te zijn: Maman, de reuzenspin van Louise Bourgeois!

We hadden ze reeds bewonderd in Raversijde, aan onze kust, ter gelegenheid van Beaufort 2006. Na een uur puzzelen stond ze alweer stevig op haar enorme poten.

Maman zal hier nog een jaar blijven, met zicht op de Thames en St Pauls Cathedral, en onder het toeziend oog van Tate Modern.

Wij zijn superblij met haar komst!

(laatste foto van http://www.guardian.co.uk/arts/gallery/2007/oct
/03/spider?picture=330878513)

Impression of the Underground

2007-10-01T12:59:00.000-07:00

...
Euston Road. Rush hour. Mensen en mensen en mensen. Gehaast.

Roltrappen. (Please keep right.)
Lange helle witte gangen.
Chicago. Wicked. Haast je, haast je.
Carmen. Across the Universe. Haast je, haast je.

Dan, muziek. Ik blijf er even van stilstaan (ik ben de enige). Een jongen met gitaar die Angie zingt. Ik lach naar hem (ik ben de enige).

Roltrappen. Please keep right.

De gitaarjongen steeds kleiner en kleiner. Zijn muziek steeds stiller.

Lange helle witte gangen. Please keep all your belongings with you. Please report any suspicious behaviour to a member of staff.

Platform Northern Line. Een massa mensen. Mind the gap. Mind the gap.

Instappen. Geen plaats. Rechtstaan. Warm.
Please stand clear of the doors

(Mama, I have to pee!)

Kijken naar mensen.
Wegkijken als zij naar jou kijken.
Kijken naar Widgetposters.
Bedenken hoe je ze kan losmaken.

Uitstappen. Please stand clear of the doors. Mind the gap. Mind the gap. De gangen opnieuw. De helle kleuren. Please keep all your belongings with you. Please report any suspicious behaviour to a member of staff.
Ik luister niet meer.

Ik HOU van the tube.

(Will I ever see him again?)

Spotting Banksy: poging I

2007-09-29T11:41:00.000-07:00

De grote Banksy. Wij kennen hem van een artikel in De Morgen en van een boek over hem in de shop van Tate Modern. Maar laten we hem voor onwetenden maar omschrijven als een ‘kunstterrorist’ of ‘guerilla-kunstenaar’.

Dingen die hij heeft gedaan:

* Hij wisselde in een Londense platenzaak honderden exemplaren van de nieuwe cd van Paris Hilton met zijn eigen remix van haar muziek. De foto's van Paris Hilton in het hoesje veranderde hij in foto's van een topless Paris Hilton met een hondenkop.

* Hij maakte talloze graffitiwerken, vooral in London, die vaak maar enkele uren hebben bestaan.

* Hij hing zijn eigen werk op in gerenommeerde musea. Smokkelde bijvoorbeeld Early Man Goes to Market het British Museum binnen. Dit bleef enkele dagen onopgemerkt en is nu opgenomen in de vaste collectie.

Wij, Rosie en Melanie, hebben besloten een klopjacht in te zetten. Spotting Banksy.

Part 1:

Rosie en Melanie in het British Museum. Op zoek naar Early Man Goes to Market. Niet te vinden op de afdeling prehistorie.

Naar de inlichtingenman. Wat bleek: het werk is uit de zichtbare collectie gehaald. Als je het toch persé wil bekijken, kan je een mailtje sturen naar het museum.
Dan neemt een opzichter je mee naar de kelders van het museum (zo stel ik het me toch voor) en wikkelt het uit stoffige lakens voor je.

(Rosie en ik gaan zeker een mailtje sturen. We laten de afloop nog wel horen.)

Part 2:

Op internet lazen we dat er in Clink Street enkele van Banksy's graffitiwerken te vinden waren.
Rosie en Melanie met the tube naar Clink Street.

We zijn het straatje drie keer op en neer gelopen. Geen spoor van graffiti. Enkel versgeschilderde muren.

Proof that we were there:

(we were angry)
(so we took revenge)
(we left a mark on the versgeschilderde muren)

Laten we het toegeven. We hebben gefaald vandaag.

Maar dit is nog niet het einde.

The Lady of Shalott

2007-09-29T02:32:00.000-07:00

In Tate Britain zagen we 'The Lady of Shalott' van John William Waterhouse (1888), een schilderij geïnspireerd op het gelijknamige gedicht van Alfred Tennyson (1832). (remember les van Buelens)

Lying, robed in snowy white
That loosely flew to left and right —
The leaves upon her falling light —
Through the noises of the night
She floated down to Camelot:
And as the boat-head wound along
The willowy hills and fields among,
They heard her singing her last song,
The Lady of Shalott.

Heard a carol, mournful, holy,
Chanted loudly, chanted lowly,
Till her blood was frozen slowly,
And her eyes were darkened wholly,
Turned to towered Camelot.
For ere she reached upon the tide
The first house by the water-side,
Singing in her song she died,
The Lady of Shalott.

(voor de hele tekst zie: http://www.victorianweb.org/authors/tennyson/
los1.html)

Never meet at Tate!

2007-09-29T02:18:00.001-07:00

Tip van de week: spreek nooit zomaar af aan de ‘Tate’. Melanie en ik deden het en toen volgde onderstaande sms-dialoog...

...

Melanie--> Rosie (om half vier):
Oei. het zal nog tien minuutjes duren. het stond niet meer op mijn kaartje en is verder dan verwacht.

Rosie --> Melanie:
Ocharme! Geen probleem! Ik wacht op jou in de shop, want het is koud buiten. Hihi. Tot straks!

Melanie --> Rosie:
Ojee doppe, er zijn toch geen twee tates he. Ik zit hier in shop van Tate Britain en ik zie je nergens...

Rosie --> Melanie:
Hm there might be two Tates. ik ben in de Tate Modern bij de Thames. anders probeer ik bij uw Tate te geraken! doehoei!

Rosie --> Melanie:
Hihi wat stom dat ik helemaal nt meer ad verschillende tates gedacht had. ehm. anders zie ik of ik met the tube bij Tate Britain kan geraken! ik zoek het even op!

Melanie -->Rosie:
Ik kom anders naar jou. Maar er is hier een meneer die zegt dat het 40 minutes walking is óf 2,8 pound for the boat. Wat doe ik nu?

Rosie --> Melanie:
Kijk ondertussen al maar rond. ik ga nu naar het dichtstbijzijnde metrostation om te zien of het in n goeie zone ligt.. ik laat je nog weten of ik er geraak!

Melanie --> Rosie:
ok!

Rosie --> Melanie:
Ik ben er!

Melanie --> Rosie:
Je bent een schat! bij je aankomst hier worden je meteen enkele pralientjes gepresenteerd.

Rosie --> Melanie:
But where are you? welke vloer? ;-)

Melanie --> Rosie:
groundvloer! gewoon zoals je binnenkomt. (er zijn toch geen drie tates he?)

Uiteindelijk vond ik Melanie onder een prachtige koepel, een andere ingang!